[ باب يازدهم ] فصل ( 136 ) سابقا معلوم شد كه ايمان حقيقى كه آن را در عرف صوفيه ولايت گويند ، چنانچه " اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ " دالست بر آن ، نوريست كه از خداى تعالى بر دل بنده مىتابد و وى را بسبب آن بقرب خود راه مىدهد ، و جوهر وى از جنس جواهر عقول و ملائكه مقربين مىگردد . ( 137 ) اكنون بدان كه پيش از آنكه اين نور بر دل فائض گردد ، مىبايد كه آن دل همچو آئينه مصفى و [ مجلى ] گردد از زنگ معاصى و تعلقات زيرا كه همه دلها در آئينه بودن بحسب اصل فطرت بالقوه‌اند ، و بعضى از قوت بفعل مىآيند بوسيله اعمال و افعال صالحه و تكاليف و رياضات شرعيه ، و بعضى هنوز از قوت بفعل نيامده‌اند ، و در بعضى آن قوت بسبب اعمال قبيحه و اعتقادات رديه باطل گشته ، و آن قابليت كه بحسب اصل فطرت بوده از وى مسلوب و منسوخ گرديده . اينست معنى نسخ باطن كه