پسر حسين استرآبادى مشهدى است ، او در 1058 در گذشته و دانشمندى فيلسوف و متكلّم و شاعر بوده و از او است كتابى در اخلاق و جز آن . استرآبادى آن را به گواهى ديباچهء آن در ماه رمضان سال 1056 براى دوستان خود ( ص 1 ) كه بار ديگر هم گويا از آنها ياد كرده است ( ص 84 ) آغاز كرده و گويا مرگ او در 1058 نگذارده است كه آن را به پايان برد و نسخه‌هاى آن تا به فص 42 ميرسد . تا آنجا كه مىدانم پنج نسخه از آن در دست هست . 1 - بندى از آن در الهيات تهران ( 1 : 85 و 145 ش 23 / 242 ) . 2 - بندى از آن در سپهسالار تهران ( 5 : 215 ش 82 / 2912 ) . 3 - همهء آن در مجلس تهران ، شماره 3 / 330 طباطبائى ، به نسخ و نستعليق 1101 در ص 83 - 270 مجموعه . 4 - همه آن در آستان رضوى طوس شمارهء 835 ( 4 : 188 - شهرستانها 876 ) به نسخ محمّد امين شريف پسر محمّد على استرآبادى در روز آدينه 17 ج 2 / 1097 ، براى مولانا محمّد امين كه به جاى برادر شارح و به جاى پدر همين نويسنده به شمار مىآمد ، از روى نسخه‌اى كه پاره‌اى از آن نوشتهء خود شارح بوده است . 5 - همهء آن در مجموعهء آقاى لاجوردى در قم ، مورخ 9 شعبان 1097 ( آشنايى با چند نسخه خطى ، دفتر 1 ص 115 ) . اين نسخه به دستم نرسيده است و تنها از نسخه‌هاى 3 و 4 در اين چاپ بهره برده‌ام . سر گذشت استرآبادى در امل الآمل ( 2 : 252 ) آمده و در كشف الحجب ( 357 ) و ذريعه ( 13 : 381 ) و فهرست منزوى ( 812 ) و المورد گفتار عواد و فهرست دانشگاه ( 3 : 100 و 281 ) و ديگر فهرستها ياد آن هست .