400 هجرى ) و مباحثى كه وى در اين زمينه نقل مىكند ، بخصوص به ياد بحث ابو سعيد السيرافي با متى بن يونس ( وفات 328 هجرى ) استاد فارابى مىاندازد ( المقابسات چاپ اول 1347 / 1929 ، صفحات 68 تا 86 ) . در عين حال پختگى مباحث ، و به كار بردن اصطلاحات و عباراتى كه در ترجمهء منطق ارسطو به كار نرفته ، دليل بر آنست كه وى با متون منطقى ديگر اسلامى آشنائى داشته ، و روى اين حساب مىتوانسته در نيمهء دوم قرن چهارم و نيمهء اول قرن پنجم اسلامى ، زيسته باشد . بنا به گفتهء خود در پايان اين كتاب ابو النجا كتب و رسائل ديگرى نيز در ردّ منطق نگاشته ، و در اينجا فقط باختصار به امهات مطالب پرداخته است . سبك وى در ردّ منطق با شيوهء مخالفان ديگر منطق بكلّى فرق دارد . مناقشات او براى كسانى كه به زبان منطقى و فلسفى عربى آشنا هستند نامأنوس و شايد هم نارسا و يا مردود به نظر برسد . ولى اگر با بازگشت به زبان عربى خالصى كه مبرّا از فكر فلسفهء يونانى است ، و با توجه به زبانى كه نمايندهء طرز انديشهء عربى است به اين مباحثات بنگريم ، مقادير زيادى موادّ پر ارزش به دست مىآوريم كه در زمينهء « شناخت ارتباط فكر و زبان » حايز اهميت و براى بررسى پيوست « فلسفه و زبان يونانى » و مقايسهء آن با « ربط فكر و زبان عربى » ، نسبة نادر مىباشد . تحليل اين دقايق از نظر « فلسفهء زبان » و از لحاظ « معنىشناسى » به رساله‌اى حواله مىگردد كه با ترجمه‌اى كه مصحّح از اين رساله به زبان آلمانى نموده منتشر خواهد شد .