همچنين فرموده است : وَالَّذينَ كَفَروا اولياؤُهُم الطَّغُوتُ . « 1 » و آنان كه كفر ورزيدند اوليائشان طاغوت است . طاغوت يعنى خارج شونده‌ى از حدّ خود . رودخانه وقتى آبش بالا مىآيد و از حدّ خود خارج مىشود مىگويند ، طغيان كرده است . پس طاغوت يعنى آنكه از حدّ خود خارج شده و به حدود ديگران تجاوز كرده است . و كفّار عموماً كسانى هستند كه اين گونه افراد را ولى نعمت خود قرار مىدهند تا از حدود خود خارج شوند و حقوق ديگران را غصب كنند و به كفّار بدهند . پس طبيعت كفر و كفّار خروج از حدّ خود است مسلمان ، حقّ دوستى با كفّار را ندارد . قرآن شريف به مسلمانان دستور مىدهد كه : شما حق نداريد حتّى پدران و برادران خودتان را اگر طرفدار كفر هستند دوست داشته يا ولىّ خود قرار دهيد : يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لاتَتَّخِذُوا آباءَكُم و اخوانَكُم اولِياءَ انِ استَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَىَ الْايمانِ وَ مِن يَتَولَّهُم مِنكُم فَاوُلئِكَ هُمُ الظَّلمُونَ . « 2 » اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد حق نداريد پدران و برادران خود را كه دوست‌دار كفرند ولى خود بگيريد . كسانى كه آنها را اولياء خود قرار مىدهند از ظالمين هستند . نكته بسيار بااهميت در اين آيه شريفه اين است كه نمىفرمايد اگر كافر شدند ، بلكه مىفرمايد اگر كفر را دوست داشته باشند . يعنى هنوز كافر نشده‌اند ولى از كفر بيشتر خوششان مىآيد تا ايمان . كه در اين صورت حق دوستى با آنان را نداريد تا چه رسد به اينكه كافر هم شده باشند .

--> ( 1 ) - بقره 257 ( 2 ) - توبه 23