طرفدار هم نداشته‌اند و لذا هنگامى كه ابن زياد ، كوفيان را مجبور به رفتن به سوى سرزمين كربلا و جنگ با امام عليه السلام كرد ، بسيارى از آنها ، از نيمه راه گريختند و در كربلا ، حاضر نشدند . بَلاذُرى ، در اين باره مىنويسد : يك گروه هزارنفره [ از كوفه ] اعزام مىشد ؛ امّا به جهت اكراه آنان از اين كار ( نبرد با حسين عليه السلام ) ، تنها سيصد يا چهارصد نفر يا كمتر از اينها به مقصد مىرسيدند « 1 » . شش . دعوت كوفيان از امام عليه السلام در سراسر جهان اسلام ، جز اهل كوفه ، هيچ كس از امام حسين عليه السلام براى قيام بر ضدّ حكومت يزيد ، دعوت نكرد . از اين رو ، يكى از پاسخ‌هاى امام عليه السلام به معترضان ، استناد به دعوت‌نامه‌هاى مردم كوفه بود . در چنين فضايى ، اگر امام عليه السلام براى آغاز نهضت به نقطه ديگرى عزيمت مىكرد و به دست كارگزاران حكومت ، كشته مىشد ، آيا او را به بىسياستى متّهم نمىكردند ؟ ! هفت . ممانعت حكومت اموى از رفتن امام عليه السلام به كوفه رسيدن امام حسين عليه السلام به كوفه براى امويان بسيار خطرناك بود و لذا پيش از سلطه كامل ابن زياد بر كوفه ، يزيد و كارگزارانش با همه توان تلاش مىكردند كه امام عليه السلام به كوفه نرود . يزيد ، حتّى دست به دامن ابن عبّاس شد تا امام عليه السلام را از رفتن به كوفه باز دارد ، همچنين عمرو بن سعيد ، فرماندار مكّه ، كوشيد تا جلوى رفتن امام عليه السلام را بگيرد ، و گروهى را اعزام كرد تا مانع خروج امام عليه السلام از مكّه شوند ، امّا پس از درگيرى مختصرى ، امام عليه السلام روانه عراق گرديد . بنا بر اين ، كوفه از نظر موقعيت فرهنگى ، سياسى ، اجتماعى ، نظامى و جغرافيايى ، مناسب‌ترين نقطه براى آغاز نهضت بر ضدّ حكومت يزيد بود . از اين

--> ( 1 ) ر . ك : أنساب الأشراف : ج 3 ص 386 .