زركلى نيز مىگويد : « فقوى أمره جدا » « 1 » ؛ « به جدّ ، اموراتش قوت گرفت » . يحيى بن عمر ، پس از پيروزى بر لشكر عبدالله بن محمود ، ماندن در كوفه را به دو دليل صلاح نديد : نخست ، به اين دليل كه كوفه در آينده آبستن حوادث بود . ازاين‌رو ، نخواست جان مردمان بىگناه به خطر افتد ؛ دوم چون مردم گروه‌گروه به وى مىپيوستند ، صلاح ديد تا در خارج كوفه اردو بزند و پادگان نظامى براى خود برپا كند . ازاين‌رو ، در خارج كوفه و در محلى به نام « بُستان » كه سه فرسخ از « جنبلا » فاصله داشت ، لشكرگاهى برپا كرد و عده‌اى از اعراب اطراف نيز به او پيوستند و لشكريانش بسيار شد « 2 » . يحيى به تشكيل و تحكيم موضع خويش پرداخت و اموال ، مركب‌ها و سلاح‌هاى بسيارى را براى مقابله با دولت عباسى فراهم كرد ؛ از جمله كسانى كه به نهضت يحيى بن عمر پيوستند عبارتند از : « عبدالله بن اسماعيل بن ابراهيم بن محمد بن على بن محمد بن عبدالله ابن جعفر بن ابىطالب ( ع ) ؛ صالح و ابراهيم بن عثمان بن عبدالله بن الحسن بن الحسن بن

--> ( 1 ) . الاعلام ، ج 8 ، ص 160 . ( 2 ) . تاريخ الطبرى ، ج 11 ، ص 211 ؛ تاريخ ابن خلدون ، ج 4 ، ص 356 ؛ تاريخ الكوفه ، ص 382 ؛ الكامل فى التاريخ ، ج 7 ، ص 127 .