سوگند به جان خودم كه مادرش ، فرزند جعفر طيار ، هنگامى كه او را در شكم داشت ، خصال و بوى خوشى داشت كه ناخوش نداشت در آنجا باشد . راستى كه مادرش با چهره او چهره روزگار را ، روشن و اسلام را به وجود او خشنود كرد و فرزند او خشم خود را فرو برنده بود . هيچ زن هاشمى مانند او نزاييد و هيچ دستى ، مانند او را پرستارى نكرد تا از شير باز گرفته شد . دايىهاى يحيى « عبدالله بن حسين بن عبدالله بن اسماعيل بن عبدالله بن جعفر طيار ( ع ) » ، تنها دايى يحيى بن عمر بن يحيى است . وى شاعرى توانا بود و با عنوان « كلب الجنه » از او ياد مىشود و نسلش در بغداد سكونت داشت . « 1 » ابوالحسن عمرى نسابه مىنويسد : اسماعيل بن عبدالله ، از زهاد عصر خود بود و تداوم نسل او از يك زن صوفى است كه مادرش دختر نبطيه بود و پدرش « حسين بن عبدالوهاب بن على بن حسين ابن محمد بن عبدالله مذكور » نام داشت و با مرگش نسل طيار از اسماعيل در عراق منقرض شد . « 2 »

--> ( 1 ) . تهذيب الانساب ، ص 356 ؛ الفخرى ، ص 192 . ( 2 ) . المجدى ، ص 298 ؛ عمدة الطالب ، ص 41 .