افزايش يافت . « 1 » ابن‌اثير نيز درباره اقدام بدر بن حسنويه در سال 388 ه . ق چنين نوشته است : در اين سال ، كار بدر بن حسنويه شأن و منزلتى بزرگ يافت و از ديوان خليفه ملقب به لقب ناصرالدين و الدوله گرديد . نسبت به حرمين ( مكه و مدينه ) بسيار صدقات ببخشيد و خرج بسيار در مورد اعرابى كه در راه مكه بودند ، مىكرد كه حجاج از آزار آنها ايمنى داشته و دست از آزار آنان بكشند و يارانش را از تباهى و فساد نهى و منع كرد و راهزنى آنان موقوف داشت ، مقامش بزرگ و نامش شهره شد . « 2 » قابل يادآورى است كه با ضعف آل بويه در نيمه اول سده پنجم ، روابط آنان با حجاز به حداقل رسيد . افزون بر ارتباطات رسمى و سياسى در عصر آل بويه ، ايرانيانى نيز در حرمين حضور داشتند كه صاحب مناصبى دينى بودند . ابوحسين احمدبن محمد بن عبدالله نيشابورى از بزرگان مذهب حنفى از آن جمله است . وى از سال 326 ه . ق نه و يا ده سال در منصب « قاضى الحرمين » بود . « 3 » نام و مدت زمام‌دارى اميران ديالمه فارس - عماد الدوله ، ابوالحسن على بن بويه ( 320 - 338 ه . ق ) ؛ - عضد الدوله ، ابو شجاع پناه خسرو بن ركن الدوله ( 338 - 372 ه . ق ) ؛ - شرف الدوله ، ابو الفوارس شير ذيل بن عضد الدوله ( 372 - 379 ه . ق ) ؛ - صمصام الدوله ، ابو كاليجار مرزبان بن عضد الدوله ( 379 - 388 ه . ق ) ؛ - بهاء الدوله ، ابو نصر بن عضد الدوله ( 388 - 403 ه . ق ) ؛

--> ( 1 ) . تجارب الامم ، ج 7 ، ص 339 . ( 2 ) . الكامل ، ترجمه ، ج 21 ، ص 257 . ( 3 ) . المنتخب من كتاب السياق ، ص 102 ؛ تاريخ الاسلام ، ج 30 .