اختصاص يافته است . فصل دوم ، درباره مناسبات ايران و حجاز ، از زمان صدر اسلام تا پايان دولت آل‌بويه ، است كه در آن به مباحثى مانند مناسبات ايرانيان با حجاز در عصر رسول‌الله ( ص ) ، عصر خلفا و بنىاميه پرداخته شده و در عصر بنىعباس ، به خاندان‌هاى ايرانى صاحب‌منصب در حجاز و خدمات و اقدامات آنان در حرمين ، اشاره شده است . مناسبات ايرانيان با حجاز در عصر آل بويه ، از جمله رقابت آنان با اخشيديان و فاطميان مصر براى سيادت بر حرمين ، و خدمات آل بويه در حرمين ، از جمله مباحث اين فصل است . فصل سوم ، به روابط حكومت‌هاى ترك‌تبار ايران با حجاز و فصل چهارم ، به مناسبات ايلخانان مغول ، تيموريان و تركمانان با حجاز مىپردازد . فصل پنجم به روابط صفويه با حجاز و فصل ششم به روابط دولت‌هاى افشاريه ، زنديه و فصل هفتم به روابط قاجار با حجاز اشاره دارد و فصل هشتم به مناسبات حكومت پهلوى با حجاز اختصاص يافته است . سيد محمود سامانى