البَهراني ، حَليف بنيزُهرة . و يُقال فَرَس للزُّبَير و لم يكن إلّا فَرَسان » . ابوبكر احمد بن حسين بيهقى به نقل از عبداللَّه بن مسعود نقل مىكند : « در نبرد بدر هر سه نفر يك شتر داشتيم . على و ابولبابه شريك‌هاى پيامبر بودند و چون نوبت پياده‌روى پيامبر مىشد ، آن دو استدعا مىكردند تا پيامبر سوار باشد و آنها پياده بروند ؛ ولى پيامبر مىفرمود : من هم مزد و پاداش مىخواهم و غنىتر از شما نيستم و شما هم در پياده‌روى قوىتر از من نيستيد . « 1 » اگر چه در اين روايت ، نام « ابولبابه » ذكر شده است ؛ ولى مشهور آن است كه غير از على عليه السلام ، « مرثد بن ابىمرثد غنوى » شريك آنها بوده است . عبيدهء سلمانى مىگويد : « عدّهء مسلمانان در نبرد بدر ، سيصد و سيزده يا چهارده نفر بود : دويست و هفتاد نفر از انصار و بقيّه از ديگر مسلمانان بودند . . . » چنين وضعيّتى از ساز و برگ نظامى ، طبق روال همان روزگاران نه تنها يك نيروى تهاجمى تلقّى نمىشده ، بلكه جنبهء دفاعى نيز نداشته است . واقدى در كتابش گفته‌اى را از پيامبر صلى الله عليه و آله در قالب دعايى از آن حضرت در مكان سقيا به ياد مىآورد . اين دعا ، موقعيّت ، وضعيّت و تركيب ظاهرى مسلمانان را در خروج از مدينه و انجام تلاشى براى احقاق حقّ خود در انجام مراسم دينى مكّه نشان مىدهد : پيامبر چون از محلّ سقيا حركت كرد ، براى يارانش در پيشگاه الهى عرضه داشت : « پروردگارا ! ايشان گروه پيادگانند ؛ سوارشان فرماى . برهنگانند ؛ جامه‌شان بپوشان . گرسنگانند ؛ سيرشان كن و نيازمندانند ؛ به فضل خود بىنيازشان فرماى . » « 2 »

--> ( 1 ) . « دلائل النّبوه » ، ج 2 ، ص 230 ، ترجمهء فارسى . ( 2 ) . واقدى ، « مغازى » ، ج 1 ، ص 19 ، پارسى . ج 1 ، ص 26 ، متن عربى . همچنين نك : سنن ابىداود ، كتاب الجهاد ، حديث 2724 ، ج 3 ، ص 79 ، تصحيح : محمّدمحيالدّين به نقل از عبداللَّه بن عمرو .