عموى گرامى وى ، « ابو طالب » ، كه پس از درگذشت « عبد المطلب » ، كفالت و سرپرستى « محمد » به او واگذار شده بود ؛ با عشق و علاقهء زائد الوصفى ، چهل و دو سال تمام ، پروانه‌وار به گرد شمع وجود وى گشت ، و از بذل جان و مال در حراست و حفاظت او دريغ ننمود . در اشعارى كه دربارهء برادرزادهء خود سروده ، گاهى از او به نام « محمد » و گاهى به نام « احمد » اسم برده است و اين خود حاكى از آن است كه در آن زمان يكى از نام‌هاى معروف وى همان « احمد » بوده است . دوران شيرخوارگى پيامبر صلى الله عليه و آله نوزاد قريش فقط سه روز از مادر خود شير خورد ، و پس از او ، دو زن ديگر به افتخار دايه‌گى پيامبر صلى الله عليه و آله نائل شده‌اند : 1 - ثويبه : كنيز ابو لهب كه چهار ماه او را شير داد . عمل او ، تا آخرين لحظات مورد تقدير رسول خدا صلى الله عليه و آله و همسر پاك او ( خديجه ) بود . وى قبلًا حمزه ، عموى پيامبر را نيز شير داده بود . پس از بعثت ، پيامبر صلى الله عليه و آله كسى را فرستاد تا او را از « ابو لهب » بخرد . وى امتناع ورزيد ، اما تا آخر عمر از كمك‌هاى پيامبر صلى الله عليه و آله بهره‌مند بود . هنگامى كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله ، از جنگ خيبر برمىگشت ، از مرگ او آگاه شد و آثار تأثر در چهرهء مباركش پديد آمد . از فرزند او سراغ گرفت تا در حقِّ او نيكى كند ، ولى خبر يافت كه او زودتر از مادر خود فوت كرده است . « 1 » 2 - حليمه : دختر ابى ذؤيب كه از قبيلهء سعد بن بكر بن هوازن بوده است و فرزندان او عبارت بودند از : عبد اللَّه ، انيسه ، شيماء ؛ آخرين فرزند او از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله پرستارى نيز نموده است . رسم اشراف عرب اين بود كه فرزندان خود را به دايه‌ها مىسپردند ؛ و دايگان معمولًا در بيرون شهرها زندگى مىكردند تا كودكان را در هواى صحرا پرورش دهند ، و رشد و نمو كامل ، و استخوان‌بندى آنها محكم‌تر شود ؛ و ضمناً از بيمارى وباى شهر « مكه » كه خطر آن براى

--> ( 1 ) « بحار الانوار » ، جلد 15 / 384 ، « مناقب » ، ابن شهر آشوب ، ج 1 / 119 .