قصاب ، در اين شهر بوده است . درباره زمان پيدايش اين زيارتگاه ، اطلاع دقيقى در دست نيست . به عقيده عماد عبدالسلام رؤوف ، نخستين كسى كه از محلى به نام قنبرعلى در بغداد ياد كرده ، غياث‌الدين بغدادى ( متوفاى 1027 ه . ق ) است كه در كتاب خود ، « تاريخ غياثى » ، در حوادث سال 874 ه . ق ، به اين مكان ، اشاره كرده ، اما به‌طور واضح ، از كاربرى اين بنا ( مقبره ، مسجد يا تكيه ) ، سخن نگفته است . « 1 » همچنين وقف‌نامه‌اى از دوره آق‌قويونلو ، به تاريخ 894 ه . ق ، وجود دارد كه در آن ، حدود زمين‌هاى وقفى زيارتگاه قنبر ، مشخص شده است . براساس اين وقف‌نامه ، خواجه امين‌الدين لطف‌الله خازن ، فرزند خواجه شمس‌الدين محمد بن خواجه جلال‌الدين اسماعيل ، زمين‌هاى روستاى « بُوزجه » ( روستاى « بودجه » كنونى ، واقع در استان ديالى در شرق عراق ) را وقف ساختن يا بازسازى زيارتگاه قنبرِ مدفون در بغداد ، كرده است . « 2 »

--> ( 1 ) . ر . ك : خيرالزاد فى تاريخ مساجد وجوامع بغداد ، ص 303 . ( 2 ) . متن كامل اين وقف‌نامه ارزشمند را عباس العزاوى ، بازخوانى كرده است . ر . ك : « من جوامع بغداد » ، عباس العزاوى ، سومر ، مجلد 22 ، صص 32 - 36 . در اين وقف‌نامه ، زيارتگاه قنبر ، با عبارت زير ، معرفى شده است : « مرقد حضرة قنبر اميرالمؤمنين و امام المتّقين ، اسد الله الغالب ، على بن ابىطالب ، المدفون بدار السلام ببغداد » . گفتنى است واقف در پايان وقف‌نامه ، با عبارت فارسى : « بدين موجب است و به رضاى اين فقير است » ، از محتواى وقف‌نامه ، ابراز رضايت كرده است .