عون ، دومه ، جابر و عشرتكده شهلا كه همگى آنها در حيره قرار داشته‌اند . « 1 » افراد بىشرم نيز آن عشرتكده‌ها را مكان مناسبى براى لهو و لعب مىديدند . در سالن‌هاى آن ، قبر ابونواس « 2 » ، والبة بن حباب « 3 » و ديگر اشخاص لوده « 4 » بصره و كوفه قرار دارد . نام هاى نجف شيخ محمدحسين حرزالدين در كتاب خود ، 28 اسم را براى شهر نجف ذكر مىكند . « 5 » البته پيش از ايشان ، دكتر شيخ محمد هادى امينى ، در كتاب « اسماء النجف في الحديث و اللغة و التاريخ » ، ده اسم از اسامى را كه حرزالدين در كتاب خود ذكر كرده ، آورده است كه عبارت‌اند از : « بانقيا ، جودى ، ربوة ، طور ، ظهر الكوفه ، غرى يا غريان ، لسان ، مشهد ، نجف و وادىالسلام » . البته ميان اسامى ذكرشده ، فقط اسم‌هاى نجف ، مشهد و غرى به شهر

--> ( 1 ) . ر . ك : النجف قديماً ، مصطفي جواد ، صص 55 - 58 . ( 2 ) . حسن بن هاني حَكَمي شناخته شده به ابونُواس اهوازى ( 133 - 196 ه . ق / 750 - 810 م ) معروف به ابونواس ، شاعر ايرانى تبار عرب‌زبان بود . ابونواس از بزرگان شعر عاشقانه عرب بود . او در شهر اهواز به دنيا آمد . او را يكى از بزرگ‌ترين شاعران كلاسيك عربى مى دانند . او استاد تمامى شاخه‌هاى شعر عربى زمان خويش شده بود . اما شهرتش بيشتر به سبب تصنيف‌هاى باده‌گسارى و ستايش شراب ( خَمريات ) و شعرهايش درباره شاهدبازى و پسردوستى ( مُذكرات ) است . از ابونواس در روايت‌هاى « فولكلور » نيز ياد شده است و يكى از شخصيت‌هاى كتاب هزار و يك شب نيز مى باشد . زياده‌روى او در خوش‌گذرانى و آوردن شعرهايى در وصف آن سبب شد كه وى را « شاعرالخمره » لقب دهند . ( مترجم ) . ( 3 ) . والبة بن حباب اسدي با كنيه ابواسامه ( متوفاى حدود 786 ميلادى ) شاعر عرب‌زبان اهل كوفه بود كه او را مبتكر سرودن اشعار عاشقانه براى معشوق مذكر در ادبيات عرب دانسته‌اند . وى استاد ابونواس اهوازى بود كه استعداد شاعرى او را در نوجوانى كشف كرد و او را به شاگردى پذيرفت . ابونواس نيز بعدها سبك شعرگويى او را به اوج رساند . ( مترجم ) . ( 4 ) . شوخ طبع ؛ كسى كه براى لذت و خوشگذرانى خود و ديگران حرف‌هاى خنده‌دار بگويد . ( 5 ) . ر . ك : تاريخ النجف الاشرف ، ج 1 ، صص 23 - 40 .