و با عبدالله بن حسن نماز خواند . آنان نزديك قبر امام على ( ع ) نماز خواندند . هنگامى كه نمازشان تمام شد ، گفتم : « فدايت شوم ! اين قبر چه كسى است ؟ » آن حضرت ( ع ) فرمود : « هذا قبر على بن ابىطالب ( ع ) » ؛ « اين قبر على بن ابىطالب ( ع ) است » . راوى مىگويد : اين همان قبرى است كه مردم براى زيارت به آنجا مىآمدند » . شايد هم اين زيارت ديگرى بوده است كه به همراه پسرعمويش به آن اقدام كرده است . بىترديد ، رسيدن اين مركب علوى به همراه امام صادق ( ع ) و عبدالله بن حسن ، به كوفه ، كوتاه‌مدت نبوده است تا كسى متوجه آن نگردد . بلكه همه از آن سخن مىگفتند . بعيد نمىدانم كه مردم كوفه ، از صبح بسيار زود ، به منظور استقبال آنها خارج شده باشند . هيچ روايتى دراين‌باره ، بهتر از روايت محمد ابن معروف هلالى نيست كه مىگويد : براى زيارت جعفر بن محمد ( ع ) به حيره رفتم . در آنجا ، به دليل ازدحام مردم ، هيچ راهى براى ملاقات با امام جعفر بن محمد وجود نداشت . ايشان روز چهارم ، من را ديد و به من نزديك شد . آن‌گاه مردم از اطراف او متفرق شدند . سپس در جست‌وجوى قبر امام على ( ع ) به راه افتاد . من هم به دنبال ايشان راه افتادم . . . . « 1 » از آنجاكه اين روايت ، اشاره‌اى به مشخص نمودن مكان قبر امام على ( ع ) نمىكند ، اين نخستين زيارت امام صادق ( ع ) نبوده است . همچنين حسين بن ابىالعلاء طايى از قول پدرش نقل مىكند : امام صادق ( ع ) به‌سمت حيره راه افتاد ؛ درحالىكه يك خدمتكار و دو شتر همراه خود داشت . اين خبر در كوفه پخش شد . . . راوى مىگويد : به

--> ( 1 ) . ر . ك : الفرحه ، ج 2 ، ص 74 .