جناب درجنب بقعهء ابراهيم است عمل مىآمد و بعد هم دعاى مخصوصى در بارهء بانيان تزيين رواق مبارك چهار امام كه فىالجمله ايشان را از غريبى درآوردند ، به جا آورده مىشد ولى افسوس كه اين مصيبت آن چهار تن معصوم كه فى الحقيقه در خانهء خود قرار دارند و به آن درجهء ابتذال و ذلّت و اهانت نسبت به مرقد منوّرشان به كار مىزنند كه نمىگذارند كسى به توسيع و تزيين آن به مانند بقاع ساير ائمه بپردازند و كذا بالنسبه به زوّارشان كه اوّلًا از هر نفر يك مجيدى به عنف مىگيرند و بعد هم اوّل غروب آفتاب درِ رواق را به روى خواص و عوام مىبندند ؛ نه شمعى ، نه چراغى ، نه عزادارى ، مانند قبور ساير مدفونين آن مزار ، غريب‌وار خوابيده‌اند . بالجمله در آن مدت وقوف ما در آن ارض اقدس و شهر مقدّس كه چهارده روز موفق بوديم همه روزه حسب المقرّر از اوّل طلوع فجر ثانى تا مغرب ، علاوه از آن كه اداى فرايض يوميه را در آن مسجد منوّر غنيمت و فوز عظيم مىدانستم ، هر روزى هم يكى دويست ركعت نماز قضا [ 39 ] در آن مكان مقدّس مىگزارديم و سه - چهار دفعه هم به زيارت حضرت رسالت ( ص ) و خاتون قيامت و ائمهء اربعه على التفصيل موفق مىشديم و از بابت تعيش هم به واسطهء اعتدال آب و هواى آن ارض طيبه و اهتمام ميزبان . . . . . ما در پذيرايى و انجام ملزومات واقدام به نظافات بسيار بر ما خوش مىگذشت و ابداً استشمام كسالت و كدورتى نمىكرديم و يكى دو ساعت هم با فراغت بال به سياحت و تماشاى شهر مدينه و اهلش مىپرداختيم . شهر به آن مختصرى كه از جهات اربعه بر حسب مساحت ضربى