ساعت وقتى شديم كه تماشاى گنبد مطهّر را نموديم كه با آن عظمت و وسعت كه قبّه‌هاى هيچ يك از ائمه عراق را به آن عظمت نديديم ، مع هذا تمام قبّهء منوّره به ميناى اصل ريخته شده كه مقدار قيمت و خرج آن خدا مىداند و بس كه طليعهء خضراى وى چشم را روشن و قلب را رونق مىدهد . پس در آن روز ورود همانقدر كه مسمّاى زيارت و عبوديت را در آن مكان مقدّس كه منتهاى مقصود ما فقرا بود به عمل آمد و رخصت حاصل نموده ، از آنجا براى تقبيل عتبهء طاهرهء ائمهء اربعهء بقيع - عليهم السلام - كه از مسجد نبوى ( ص ) تا آن مقام قرب سيصد قدم بيش نبوده است ، شتافتيم . بدواً به حكم قانون بدعتى ، هر نفرى يك مجيدى داديم . بليت اجازهء زيارت همه روزهء آن حجج اربعهء الهيه را دريافت نموديم . از ملازمين خوش عقيدت خوش انصاف آن بقعه گرفتم . بعد از تشرّف به آن بقعهء منوّره و دست دادن رقّت و خشيت بى نهايت ، پس فىالجمله دلى در زيارت و گريه و زارى در آن بقعهء منوّره خالى نموديم و آن روز را مراجعت به منزل كرديم و راحت نموديم . روز ديگر قبل از طلوع فجر ثانى از ذوقى كه در دل بود براى فريضهء صبح ، اوّل به مسجد مقدس شتافتيم و اداى فريضه نموده بعد به زيارت تفصيلى موفق گرديديم و جبههء تضرّع منوّر سوديم از نَعَمات عظماى الهيهء آن كه بسط قواعد مشروطه صحيح عثمانيه معارضات و معاندات ظاهرى بين عامه و خاصه را كه از به دو رحلت حضرت نبوت تا چند سال قبل از تقيه و اذيت‌هاى فوق العادهء به حاج شيعه را مرتفع