امام حسين ( عليهماالسلام ) ، آن را در دو برادر ، قرار نداده است ؛ زيرا اين فقط ويژه آن دو بزرگوار است و امتيازى براى آن دو بود كه از ديگر مردم روى زمين ، ممتاز و مشخص باشند و فرزندان حسين ( ع ) را بر فرزندان حسن ( ع ) همان‌گونه كه فرزندان هارون را بر فرزندان موسى اختصاص داد ، مخصوص به امر امامت گردانيد ؛ هرچند موسى بر هارون حجت بود و فضيلت از آن فرزندان حسين ( ع ) تا روز قيامت خواهد بود . درباره امامان ، حيرت و سرگردانى مخصوصى است كه بيهوده‌گرايان ، به شك و ترديد مىافتند و مؤمنان راستين ، خالص و ناب مىشوند ؛ تا اينكه ديگر بعد از فرستادگان ، مردم بر خداوند ، حجتى نداشته باشند و اين حيرت ، به ناچار بعد از رحلت حضرت عسكرى ( ع ) ، واقع شد » . گفتم : « اى بانوى من ! آيا حسن بن على ( ع ) فرزندى دارد » ؟ حكيمه تبسمى فرمود و آن‌گاه گفت : « اگر حسن بن على ( ع ) ، فرزندى نداشته باشد ، چه كسى مىتواند حجت بعد از او باشد ؟ ! و من به تو گفتم كه بعد از حضرت امام حسن و امام حسين ( عليهماالسلام ) ، امامت در دو برادر قرار نمىگيرد » . گفتم : « اى بانوى من ! داستان تولد و غيبت مولايم را برايم بفرماييد » . فرمود : « بسيار خوب . من كنيزى داشتم به نام نرجس ،