مادر ، مونس زمان‌هاى تنهايى زهرا ( س ) و فرزند كوچكش حسن كه در آن موقع طفل يك‌ساله‌اى بود ، باعث مىشد كه غم هجران قريب‌الوقوع فاطمه بنت اسد ( س ) ، او را به ياد ايام رحلت مادرش خديجه ( س ) بيندازد . به هر شكل پس از چند روز ، حال اين مادر رو به وخامت رفت . حضرت زهرا ( س ) ، به شوهرش امير مؤمنان ( ع ) خبر داد . على ( ع ) خود را به بالين مادر رساند و در ايامى كه زمان جنگ‌ها و نبردهاى سهمگين اسلام بود ، حالت احتضار مادر ، او و همسرش زهرا ( س ) را سخت اندوهگين مىنمود . ساعتى بعد در حالى كه دست على و زهرا ( عليهما السلام ) در دستان فاطمه بنت اسد ( س ) بود و با چشمان گريان به پسر و عروسش مىنگريست ، روح قدسىاش به عالم ملكوت پر كشيد . خدا مىداند كه بر دل على ( ع ) ، زهرا ( س ) و فرزند دلبندشان حسن ( ع ) چه گذشت ؟ ! دقايقى بعد ، على ( ع ) به سمت مسجد رفت و پيامبر ( ص ) با ديدن چشمان گريان او و مطلع شدن از قضيه فرمود : « فاطمه ، مادر من هم بود كه در كودكى از من پرستارى و مراقبت نمود » . « 1 »

--> ( 1 ) . كنز الفوائد ، كراجكى ، ص 73 .