جعفر بن ابىطالب ( ع ) بود كه با سخنان مستدل و بيان آياتى از سوره مباركه مريم ( س ) ، آنها را به اسلام علاقه‌مند نموده و باعث شد تا نجاشى دستور دهد كه ايشان با كمال امنيت در حبشه زندگى كنند . « 1 » جعفر تا سال هفتم هجرى در حبشه بود و تأثيرات فراوانى در ترويج حقايق اسلامى در آن منطقه داشت ؛ به نحوى كه مىتوان تأثيرات اسلام‌پذيرى در دوران فتوح را از تبليغات مؤثر جعفر بن ابىطالب ( ع ) دانست . وى در سال فوق‌الذكر به همراه همسرش اسماء به مدينه بازگشت ، در حالى كه چند فرزند ، از جمله عبدالله « 2 » كه در حبشه به دنيا آمده بود نيز به همراه وى بودند . جعفر در نبرد سهمگين موته ، از سوى پيامبر ( ص ) به فرماندهى سپاه اسلام برگزيده شد و در اين نبرد با دست‌هاى بريده به شهادت رسيد و به خاطر اينكه به فرمودهء پيامبر ( ص ) ، وى با اين بال‌ها در بهشت به پرواز در مىآيد ، به جعفر طيار مشهور گرديد . علاقه پيامبر ( ص ) به جعفر طيار ( ع ) به قدرى بود

--> ( 1 ) . تاريخ الامم و الرّسل و الملوك موسوم به تاريخ طبرّى ، حوادث سال پنجم بعثت . ( 2 ) . عبدالله بعدها با حضرت زينب كبرى ازدواج كرد . ر . ك : رجال ابو داود حلّى ، ص 167 .