و ابن حزم نيز آن را در خلال مطالب ديگر در رسالهء خود : « فضائل اندلس » ياد كرده است . بارى ابن جلجل با توجه خاصى به فراگرفتن دانشهاى گوناگون پرداخت ، علم حديث را از محدثين بزرگ زمان خود آموخت ، نحو و علوم عربيت را نزد يگانه استاد عصر محمد بن يحى الرباحى فراگرفت ، رباحى مزبور سفرى بمشرق شتافت و در محضر استادان آن سرزمين حضور يافت ، و اجازه روايت بعضى كتب مهمه را بدست آورد ، از آن جمله است كتاب سيبويه كه ابن جلجل آخرين كسى بود از شاگردان رباحى كه در سال 358 ه . اين كتاب را نزد او درس خواند ، زيرا در همين سال رباحى درگذشت . و پس از او در محضر درس استادان ديگر خود : ابو بكر بن القوطيه ( متوفى بسال 367 ه ) صاحب كتاب : « الافعال » و « تاريخ افتتاح الاندلس » حضور يافت و بسيارى از علوم را نزد وى فراگرفت . با اين‌همه ابن جلجل علاقه مخصوصى به فراگرفتن علم طب داشت ، و در آغاز جوانى و سن چهارده سالگى در اين علم بدرس و بحث پرداخت ، و در بيست و چهار سالگى پزشكى صاحب‌رأى گرديد . و سرانجام در علم طب تخصص يافت و بعنوان « پزشك » شناخته شده شهرت يافت . و به همين علت كتابهاى خود را تماما دربارهء علم طب و اطباء تأليف كرده است . ابن جلجل در معالجات و مشكلات طبى صاحب ابتكار بود ، و در شناختن ادويهء مفرده و خواص آنها ، و ساختن داروها و تركيبات آنها بصيرتى خاص داشته است . ابن جلجل با اينكه معاصر عبد الرحمن الناصر ، و الحكم المستنصر بوده ، و در روزگار فرمانروائى اين دو خليفه به پيشرفتهاى عظيمى در علم طب نائل گرديد . مع الوصف در عهد خلافت المؤيد باللّه هشام الاولى ( 366 - 399 ه ) بروز و ظهور نمود و شهرت يافته ، و طبيب خاص اين خليفه گرديده است ، و بيشتر كتابهاى خود را در زمان همين خليفه تأليف كرد ، از جمله : كتاب « تفسير اسماء الادويه المفردة من كتاب ديسقوريدس » ، اين كتاب را در ماه ربيع الاخر سال 372 ه . در