اين هم خطاست شخصيت‌ها بسان خورشيدهاى تابانى هستند كه بايد از آنها آدمى ارائه طريق بگيرد چنان‌كه نگاه به شمس موجب نابينايى و ماندن است ، نگاه به شخصيت‌ها و مبهوت آنها شدن هم انسان را از حركت بازمىدارد . پس افراط و تفريط هر دو خطاست ، بلكه بايد از افكار و نظرات بزرگان استفاده نمود و حركت نمود و پيش تاخت تا خود انسان فاتح قله‌هاى بلند علمى شود . در خاتمه : كلام را به دو سخن از دو حكيم بزرگ زينت مىدهيم : 1 . ارسطو دربارهء استادش افلاطون مىگويد : من افلاطون را خيلى دوست مىدارم ، ولى حقيقت را بيشتر از استادم دوست مىدارم . 2 . ملا صدرا دربارهء ابن سينا مىفرمايد : اگرچه ابن سينا نابغه است و شخصيت بزرگى است و لكن الحق احق ان يتبع .