« اهل » مقدر است . مجاز در حذف : لفظى و كلمه‌اى در تقدير باشد و به عبارت ديگر ، مضافى مقدر باشد . مثل : و جاء ربك اى و جاء امر ربك . يا مثل : وجوه يومئذ الى ربها ناظرة ، اى الى رحمة بها . يا مثل : و اسأل القرية ، اى و اسأل اهل القرية . مجاز در كلمه : آن است كه كلمه‌اى به معناى كلمهء ديگرى استعمال شود . مثلا مصدر به معناى اسم فاعل يا مفعول باشد . از قبيل : جعلته تبصرة اى مبصرا ، يا تذكره‌اى مذكرا ، يا هدى اى هاديا . و از قبيل عكس به معناى قضيهء معكوسه يا خلق به معنى المخلوق يا لفظ به معنى الملفوظ و . . . در حاشيهء مراح الارواح ، صفحهء 4 ، آمده : « قد يذكر المصدر و يراد به الفاعل او المفعول نحو رجل عدل اى عادل » . « و قوله تعالى : خَلَقَ اللَّهُ * اى مخلوقه و كذلك قد يذكر اسم الفاعل و يراد به المصدر نحو قوله تعالى : فَهَلْ تَرى لَهُمْ مِنْ باقِيَةٍ اى البقاء و قوله : لَيْسَ لِوَقْعَتِها كاذِبَةٌ اى كذب . و يذكر اسم المفعول و يراد به المصدر نحو قوله تعالى : بِأَيِّكُمُ الْمَفْتُونُ اى الفتنة » . حال ، در مثال و اسأل القرية ، از باب مجاز در اسناد يا مجاز در حذف است ؛ پس بايد چيزى مقدر باشد و آن اينكه عقل مىگويد : از در و ديوار ( كه جامد است ) سؤال كردن معقول نيست ؛ بايد سؤال از اهل قريه باشد . 6 . قول شخص به شخص ديگر : اعتق عبدك عنى على الف . يعنى بنده‌ات را از جانب من آزاد كن به هزار درهم . در اينجا صحت كلام به حكم شارع متوقف است به اينكه تقديرى باشد ؛ يعنى ملكنى العبد بالف ثم اعتقه عنى ؛ يعنى اول به من به فروش ؛ سپس از جانب من آزاد كن . چرا صحت متوقف بر اين است ؟ چون ما دليل داريم كه عتق الا فى ملك . تا شخص ، مالك عبد نشود ، عتق براى او صورت نمىگيرد . لذا در اينجا اول تمليك است و بعد عتق ؛ تا عتق براى او صورت بگيرد . 7 . عمرو بن امرؤ القيس يا قيس بن الخطيم گفته : نحن بما عندنا و انت بما * عندك راض و الرأى مختلف