( ترجمه ) بلكه كفّار گفتند چون ما حقيقتا آباء و اجداد خود را ديديم بر ملت و طريقى ( سلوك مينمايند ) ما نيز بروش آنان سلوك نموده هدايت مىيابيم ( 22 ) و همچنين اى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم ما پيش از تو در هيچ قريه و دهى هيچ پيمبر و رسول تهديد كننده‌اى نفرستاديم مگر آنكه متموّلين آنها گفتند بحقيقت ما پدران خود را بر ملّت و طريقه‌اى يافته‌ايم و ما بر آثار آنها پيروى كننده‌گانيم ( 23 ) پيمبران ( در پاسخ آنها ) گفتند آيا شما متابعت پدران ميكنيد اگر چه ما براى شما ملّت و روشى آورده‌ايم كه راه‌نماتر باشد از آنچه پدران خود را بر آن يافته‌ايد ( كفّار ) گفتند محققا ما به آنچه شما فرستاده شده‌ايد ناگرويدگانيم ( 24 ) ( يعنى تابع شما نميشويم ) پس ما از آنان انتقام كشيديم ، اى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم نظر كن و ببين چگونه بود عاقبت تكذيب كنندگان ( 25 ) اى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم ياد كن وقتى كه ابراهيم بپدرش ( عمويش ) و قومش گفت بدرستى من از آنچه شما عبادت ميكنيد بيزارم ( 26 ) ( و بندگى و عبادت نميكنم ) مگر آن كسى را كه مرا آفريده و به زودى مرا بسوى حق هدايت مينمايد ( 27 ) و ابراهيم ( كلمه توحيد را ) در اعقاب خود باقى گذاشت كه شايد ( پدر و قومش ) از كفر بازگشت نمايند ( 28 ) بلكه ما آن جماعت و پدران آنان را از ( دنيا ) متمتع و بهره‌مند گردانيديم تا وقتى كه كلمه حق ( توحيد ) بر آنها فرود آمد و پيمبرى با معجزات ظاهر و آشكار ( 29 ) ( براى هدايت آنان فرستاديم ) و چون رسول با معجزات بسوى آنها آمد گفتند اين سحر است و ما به آن كافرانيم ( 30 ) كفّار گفتند چرا قرآن فرود نيامد بر مردى كه ( بوده باشد ) از يكى از دو ده و قريه‌اى باشد كه شأن و منزلت آن بزرگ است ( 31 ) ( اى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم ) آيا اين مردم رحمت پروردگار تو را قسمت ميكنند ( در صورتى كه ) ما معاش دنيوى آنان را ما بين آنها قسمت كرده‌ايم ، و بلند گردانيديم درجات بعضى را فوق بعض ديگر تا آنكه بعضى بعض ديگر را تسخير نموده و به كار بدارند ( اى محمد ) رحمت پروردگار تو بهتر ( از آن مال و ثروتى است ) كه جمع نموده‌اند ( 32 ) و اگر نبود براى آنكه بايستى مردم ملّت واحده باشند ( و به اجتماع زندگانى نمايند ) هر آينه قرار ميداديم