وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تُؤْمِنَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَ يَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لا يَعْقِلُونَ « 1 » آل عمران آيه 821 لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظالِمُونَ و امثال اين آيات بسيار است كه وظيفه رسول خود را تعيين مينمايد وَ أَمَّا مَنْ جاءَكَ يَسْعى ، وَ هُوَ يَخْشى ، فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّى ( من ) موصوله مقصود همان ابن ام مكتوم است كه چون نابينا بود با زحمت و مشقّت بسيار خود را به خدمت حضرتش رسانيده و گويند او از كسانى بود كه خوف الهى بر قلب او مستولى گرديده بود وقتى خدمت رسيد از آن وله و اضطرابى كه داشت و چشم نداشت كه ببيند حضرت در چه كارى مشغول است اين بود كه مصاحبه آنها را نيز ملتفت نشد مكرّر سؤال نمود و حضرت براى اينكه مكالمه و مصاحبه با آنها را قطع نكند از وى اعراض نمود آن وقت عبد اللَّه مكتوم شكسته دل گرديد و شايد براى تسلّى دل او اين آيه فرود آمد كه دلش خوش شود زيرا و لو آنكه پيمبر خاتم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ( رحمة للعالمين ) بود لكن پروردگار عالم ( ارحم الراحمين ) است آرى رحمت و شفقت و تمام اوصاف نيك اولياى الهى قطره‌اى است از درياى فيض و رحمت غير متناهى مبدء و پديد آورنده موجودات و آنان مظاهر و نماينده بعض اوصاف الهى ميباشند . كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ ، فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ ( كلّا ) كلمه ردع است ( ها ) در آنها ظاهرا اشاره به قرآن است اشاره به اينكه قرآن تذكّر و اندرزى است براى كسانى كه بخواهند از قبل تعليمات قرآنى راه سعادت و رستگارى خود را پيدا نمايند و در آن سلوك نموده و بكمال انسانيّت فائز گردند در بسيارى از آيات بعبارات مختلف بپيمبر گرامى ( ص ) خود تذكّر

--> ( 1 ) و هيچ نفسى نيست كه ايمان آرد مگر برخصت خدا و رجس و پليدى را مقرر و قرار داده شده براى كسانى كه عقل خود را به كار نميبندند