چنين اشخاصى حزن و خوفى نيست نظر به اينكه اگر بخواهيم باطلاق و ظاهرش باقى گذاريم درست در نميآيد زيرا كه دنيا دار بلا و مصيبت است بلكه غالبا مؤمنين بيشتر دچار بلا و محنت ميگردند پس بايستى حمل بر قيامت كرد . لكن چون جمله مطلق است حمل به ظاهر كردن اولى به نظر ميآيد مگر چنين نيست كه ايمان وقتى بمرتبه يقين برسد به آن علقه و ارتباطى كه در اثر ايمان در قلب پديد ميگردد انسان خود را مرتبط گردانيده برشته محكمى كه گسسته‌گى ندارد قوله تعالى يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى لَا انْفِصامَ لَها و در قلعه محكمى محفوظ گرديده كه دست تطاول روزگار از دامن او كوتاه است پس براى چنين كسى چگونه جاى خوف و حزنى باقى ميماند بلكه خود را در مهد امن و امان ميبيند إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقامٍ أَمِينٍ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا خطاب به كسانى است كه به حق و حقيقت گرويده‌اند كه تقوى و پرهيزگارى پيشه خود نمائيد و آنچه از ربا نگرفته‌ايد به صاحبش واگذاريد . إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ اگر از روى حقيقت و واقعيت ايمان آورده‌ايد از اين آيه چنين بر ميآيد كه قبل از فرود اين آيه عمل ربا بين مردم معمول بوده و در اين آيات اكيدا نهى ميفرمايد و بمؤمنين تذكر ميدهد كه در ربا كه به گمان شما نفع دارد و مال زياد مىشود اين گمان فاسدى است بلكه به عكس ربا خسران‌آور و تباه‌كننده است . فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ اى مؤمنين بدانيد اگر فرمان نبريد و باقيمانده ربا را به صاحبش رد نكنيد « فأذنوا » پس بدانيد كه شما در مقام محاربه و جنگ با خدا و رسول خدا ميباشيد يعنى اعلان جنگ با خدا و با رسولش داده‌ايد « فأذنوا » را گويند دو طور قرائت شده حمزه و عاصم بروايت ابو بكر « فاذنوا » بالف وصل و صيغه امر كه فأذنوا از ايذان