يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً در اينكه مقصود از حكمتى كه بخير كثير معرفى شده چيست در اخبار و كتب مفسرين حكمت بمعنى مختلف آمده و راجع به آن اندازه‌اى در توضيح آيه رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ بحث نموديم . و از بعض عرفاست كه حكمت علم لدنى است ديگرى گفته آن نور الهى است كه به آن تميز داده مىشود بين الهام و وسواس ، ديگرى گفته حكمت تجريد سر و خالى كردن دل است از غير خدا ، و بهترين گفتار همان رأى اول است يعنى علم لدنى زيرا حكمت همان نورى است كه « يقذفه اللَّه فى قلب من يشاء من عباده » و راجع باعراب « يؤتى » نيز گفتارى از قراء گفته شده : يعقوب بكسر تا قرائت كرده وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ و اعمش به آن ضمير غائب اضافه نموده و من يؤتى اللَّه الحكمة » و باقى قراء بجزم تا قرائت نموده‌اند « و من يؤتى الحكمة »