اذيت نمايند آنها را طلاق ميدادند نزديك انقضاى عده كه ميرسيد به او رجوع مينمودند اينجا نهى دارد كه در صورتى ميتوان ازدواج تازه‌اى نمود كه چنين قصدى در كار نباشد بلكه از ازدواج دوم مواصلت زناشويى باشد و اين يكى از الطاف الهى است كه در باره زن اجرا نموده كه كمتر تحت تأثير جفاى مردها واقع گردند . وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ اجل بمعنى لغوى آخر مدت و عاقبت چيزى را گويند و معروف چيزى است كه در نظر عقل و شرع پسنديده باشد مقابل منكر كه نزد عقل و شرع ركيك و انزجار طبع ميآورد . خطاب بمردها است كه هر گاه زنهاى خود را طلاق داديد و نزديك شد كه مدت عده منقضى گردد اگر ميل داريد آنها را نگاه داريد يعنى رجوع كنيد بطور معروف كه حقوق آنها را اداء كنيد و با ملاطفت و مهربانى با آنها رفتار نمائيد . أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ لا تُمْسِكُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا يا آنها را رها كنيد آن نيز بطور متعارف و آنچه به نظر عقل و عرف شايسته باشد و نهى فرموده كه زنها را نگاه دارند براى اينكه به آنها ضرر رسانند چنانچه گويند در زمان جاهليت اعراب چنين ميكردند كه زنها را مكرر طلاق ميدادند چون نزديك انقضاء عده ميرسيد رجوع مينمودند براى اينكه شوهر نكنند و مقصودشان اضرار و اذيت به آنان بوده اين است كه خداوند در چند آيه نهى از اين عمل فرموده . وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ و كسى كه از مردها چنين كارى كند كه براى ستم نمودن و اذيت كردن بزن پس از طلاق رجوع كند بنفس خود ظلم كرده كه خود را در معرض سخط خداوند قرار داده و نيز چون ناموس خلقت و نظام تمدن جامعه و توالد و تناسل روى ميزان ازدواج قرار گرفته و ازدواج و زناشويى وقتى منتج زندگانى مرتب و سودمند مىگردد كه