حسنه نيكو را فاسد ميگرداند لكن راجع باعمال نيك كه از حسنات محسوب گردد تمام سيئات و خطيئات را زائل ميگرداند مگر شرك به خدا و ارتداد كه هيچ عمل نيكى جلوگيرى از آن نميكند حتى توبه كه فرمود إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ زيرا كه شرك و ارتداد روح عبادت و موضوع عبوديت را زائل ميگرداند بلكه روح انسانى كه لطيفه ربانى است ميميراند كسى كه كافر به خدا گرديد روح انسانيت او مرده . وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى « 1 » سوره طه آيه 123 . إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اين آيه در مقام ستايش مؤمنين و كسانى است كه دست از شهر و ديار خود برداشتند و با رسول اللَّه از مكه به مدينه مهاجرت نمودند و در راه خدا جهاد كردند و جان خود را در معرض اعدام قرار دادند . أُولئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ چنين اشخاصى كه مال و جان خود را در راه خدا فدا دادند اينها كسانى ميباشند كه اميدوار برحمت خدايند و خداوند آمرزنده و مهربان است آرى كسى حقيقتا اميدوار برحمت و كرم حق است كه خود را در معرض رحمت در آورد لكن كسانى كه فقط به زبان گويند ما اميدوار برحمت حق ميباشيم يا اينكه ميگويند خدا كريم است اين طور گفتار ناشى از غرور و بيخردى است كسى كه حقيقتا اميدوار برحمت الهى باشد بايستى علامت اميدوارى وى ظاهر باشد يعنى دل و قلبش هميشه بسوى او نگران باشد و طوق بندگى به گردن آويخته در فرمانبرى سستى و تنبلى ننمايد

--> ( 1 ) كسى كه اعراض كند از ياد من زندگانى وى سخت ميگردد و محشور ميگردانيم او را روز قيامت در حالى كه نابينا است .