قانون صحيح كه بشر را از پرتگاه جهالت و بىخردى بشاهراه سعادت و فضيلت رهبرى نمايد اين است كه خدايى باشد يعنى بايستى از جايى سر چشمه بگيرد كه تحت تأثير نفس و طبيعت واقع نباشد زيرا كه نفس بشر هر قدر مهذّب و پاك باشد باز دانسته يا ندانسته ممكن است تحت تأثير طبيعت واقع گردد اين است كه قانون صحيح عادلانه آن است از طرف مبدء عالم وجود بتوسط پيمبران تأسيس گردد و آن ميزان عدلى است كه قوانين آن محكم و پا برجاست و سر سوزنى مايل به طرف افراط و تفريط نرفته مخصوصا قانون محمدى صلى اللَّه عليه و آله و سلّم و نواميس احمدى صلى اللَّه عليه و آله و سلّم كه دستوراتش چنان در نقطه اعتدال واقع و روى ميزان عقل و منطق استوار گرديده كه با هر دوره و زمانى وفق ميدهد و گردش روزگار آن را كهنه نمىگرداند و براى تكميل نوع بشر بدون تقييد بافراد معين يا اشخاص بخصوص مجهز و قوانين آن موقعيت آن را دارد كه تا قيامت ابراز فعاليت نمايد .