او آن خيرى كه حقيقتا مقصود اصلى وى بوده بوى عطا مينمايد . أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيامِ الرَّفَثُ إِلى نِسائِكُمْ مفسرين در شأن نزول آيه چنين گويند كه در ماه رمضان از اول شب تا بعد از نماز عشاء مؤمنين مرخص بودند در اكل و شرب و جماع و بعد از آن مأمور بودند كه تا شب بعد از مفطرات امساك نمايند و از آنچه روزه را فاسد ميگرداند خوددارى كنند . شبى از شبهاى ماه رمضان يكى از صحابه كه گويند او عمر بوده نماز خفتن با رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلّم كرد و به خانه رفت شهوتش غالب شد و با اينكه نهى داشت با حلال خود نزديكى نمود ، پس از آن پشيمان شد صبح آمد خدمت پيغمبر اكرم و گفت يا رسول اللَّه من بشكايت اين نفس خطاكار نزد تو آمده‌ام و قضيه شب گذشته را بسمع مباركش رسانيد ، جماعت ديگر نيز برخواستند و گفتند يا رسول اللَّه بر ما نيز چنين اتفاق افتاده لكن شرم حضور مانع از اظهار گرديد آيا در اين عمل رخصتى هست حضرتش در پاسخ فرمود رخصت بدست من نيست ، پس از آن خداوند اين آيه را فرستاد و بمؤمنين رخصت داد و حلال كرد كه در شب ماه رمضان تا صبح مأذونند با زنهاى خود نزديكى نمايند . هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ زنها لباسند براى شما و شما نيز لباسيد براى آنها ، معنى لباس ظاهر است كه لباس آن چيزى است كه انسان بدن خود را به آن ميپوشاند و خود را از سرما و گرما حفظ ميگرداند و شايد كنايه باشد كه زن و شوهر هر يك ديگرى را حفظ مىكند كه در خلاف و حرام واقع نگردند يا براى اين است كه مثل لباس ملصق بهم ميگردند . از اين مبارك آيه و آيات ديگر توان استفاده نمود كه زن و مرد در تمام شئونات زندگانى مساوى ميباشند مگر آنچه را كه اختصاص بمرد پيدا نموده يا آنچه را بزن اختصاص داده‌اند زيرا كه لباس مساوى با قامت و قامت مساوى با لباس است . و نكته قابل توجه اينجا است كه نسبت زن و شوهر را تشبيه نموده‌اند به لباس كه