بمصيبت و ناملايمتى نمودند فورا روى دل آنها بسوى پروردگارشان متوجه مىگردد و ميگويند إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ زيرا كه « بعلم اليقين يا عين اليقين » دانسته و فهميده‌اند كه هر چه هست ملك خدا و تحت تصرف و اختيار اوست و آنچه در اين عالم عنايت نموده از جان و مال و اولاد و تمام حيثيات نسبت ببشر عاريتى است . و نيز ميدانند كه آنچه به انسان عنايت نموده از روى حكمت و صلاح‌انديشى بوده و وقتى هم از وى ميگيرد از روى بخل نيست بلكه از روى خيريت وى است نعمت را از او ميگيرد كه بهتر از آن را بوى عطا كند و نيز بطور علم وجدانى مىيابند كه سر انجام و بازگشت آنها و هر چه هست بسوى حق است . خلاصه كسى كه در ناملايمات از روى اين مبانى كه بداند و متذكر باشد كه جان و مال و آنچه در تصرف اوست ملك خدا و تحت اقتدار اوست و تسليم اوامر تكوينى او گردد و از روى مبانى صحيح صابر و شاكر باشد البته براى چنين كسى جا دارد كه بفرمايد : أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ چنين اشخاصى مشمول رحمت حق تعالى ميباشند و اينها رستگارانند . بعضى از مفسرين گويند صلوات از جانب حق تعالى مغفرت و آمرزش است و ديگرى گفته صلوات ثنا و ستايش است . و اينكه صلوات را به صيغه جمع آورده اشاره بكثرت رحمت الهى است و شايد مقصود اين باشد كه براى صابرين رحمتهاى پى در پى است كه منقطع نمىگردد حديث از رسول اكرم ( ص ) است كه هر كس هنگام مصيبت اين كلمه إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ را بگويد خداوند مصيبت او را جبران مينمايد به نيكوتر از آن و عاقبت وى بخير انجامد و خلف صالح به او عنايت نمايد . و در حديث ديگر است كسى كه وى را مصيبتى رسد هر وقت يادش آمد اين جمله « انا للَّه » را بگويد خداوند به او عطا مىكند اجر همان روزى را كه به او مصيبت رسيده و لو آنكه مدت زيادى از آن مصيبت گذشته باشد ،