هم‌چنين او همان كسى است كه قيام نصر بن شيث را با همهء قوت و شدتش سركوب كرد . « 1 » مأمون ، عبد اللّه را در سال 210 ق براى سركوبى قيام مصريان ، به آن ديار فرستاد . « 2 » معتصم نيز ابن طاهر را اين گونه وصف كرد : « او كسى است كه همانندش پيدا نمىشود . » « 3 » از ديگر عوامل شكست محمد بن قاسم ، پذيرش و ترويج عقايد زيديه جارودى به وسيله اوست كه بسيارى از زيديان ، بخصوص زيديان كوفه ، با آن مخالف بودند . نوبختى دربارهء ابو الجارود ، سركردهء اين فرقه مىگويد : « او را سرحوب مىناميدند . . . و ابو الجارود ، كور چشم و كوردل بود . . . » « 4 » شهرستانى دربارهء اختلاف جاروديه در ادامهء امامت مىنويسد : « جاروديه در توقف و ادامهء امامت ، دچار اختلاف شدند . گروهى از ايشان معتقد شدند كه امامت از على به حسن و از او به حسين ، سپس به على بن حسين ، زين العابدين و بعد از وى به فرزندش زيد بن على و سپس به امام محمد بن عبد اللّه بن حسن ( نفس زكيه ) منتقل شده است . همين عده كه امامت محمد بن عبد اللّه را پذيرفتند نيز دچار اختلاف شدند ؛ بعضى گفتند او كشته نشده و زنده است و روزى بيرون مىآيد و جهان را پر از عدل مىكند ، اما عده‌اى ديگر مرگ وى را پذيرفتند و پس از او ، به امامت محمد بن قاسم بن على بن عمر بن على بن حسين بن على ، صاحب طالقان ، معتقد شدند . بعضى ديگر امامت را به يحيى بن عمر ، صاحب كوفه رساندند ؛ كسى كه قيام كرد و مردم بسيارى گرد او را گرفتند و سرانجام در روزگار خلافت مستعين كشته شد . » « 5 » شيعيان اماميه هم با شيعيان زيدى پيرو ابو الجارود دشمن بودند ، امام صادق عليه السّلام

--> ( 1 ) . ابن اثير ، الكامل فى التاريخ ، ج 4 ، ص 101 به بعد . ( 2 ) . مقريزى ، الخطط ، ج 2 ، ص 492 . عبد الله بن طاهر در مصر پاره‌اى اصلاحات انجام داد ، از جمله دانشگاه عمرو بن عاص را توسعه داد . ( 3 ) . تاريخ طبرى ، ج 7 ، ص 314 . معتصم اين وصف را از ابن طاهر در خلال سخنان طولانى خود در پشيمانى از يارى جستن از عناصر ترك آورده و بين سرداران برادرش مأمون ( كه يكى از آنان عبد الله بن طاهر است ) و سرداران ترك خود مقايسه مىكند . ( 4 ) . نوبختى ، فرق الشيعة ، ص 48 . ( 5 ) . شهرستانى ، الملل و النحل ، ج 1 ، ص 158 - 159 .