منى براى ايشان گريه كنند : « النوادب تندبنى عشر سنين بمنى » ؛ « 1 » ( نوحه‌گران ده سال در منى برايم عزادارى كنند . ) اين ادامهء همان مبارزه است . گريه بر امام باقر آن هم در منى ، اين به چه منظور است ؟ در زندگى ائمه عليهم السّلام آن جايى كه بر گريه تحريض شده ماجراى امام حسين عليه السّلام است كه روايات متقن مسلم قطعى در آن باره داريم . جاى ديگر بنده يادم نمىآيد ، مگر در مورد حضرت رضا ، آن هم در هنگام حركتشان ، كه خاندان خود را جمع كردند تا برايشان گريه كنند كه يك حركت كاملا سياسى و جهت‌دار و معنىدارى بود و مربوط به پيش از رحلت امام است . فقط در مورد امام باقر عليه السّلام امر به گريه پس از شهادت است كه وصيت مىكنند و 800 درهم از مال خودشان را مىگذارند كه اين كار را در منى بكنند . منى با عرفات فرق دارد ، با مشعر فرق دارد ، با خود مكه فرق دارد . در مكه مردم متفرقند و هركس مشغول كار خود است ، عرفات يك صبح تا عصر بيشتر نيست ، صبح كه مىآيند خسته‌اند ، عصر هم با عجله مىروند كه به كارشان برسند ، مشعر چند ساعتى در شب است ، گذرگاهى است در راه منى ، اما منى سه شب متوالى است ، كسانى كه در اين سه شبانه‌روز ، روزها خودشان را به مكه برسانند و شب برگردند كم هستند ، غالبا آن‌جا مىمانند ، بخصوص در آن زمان و با وسايل آن روز . در حقيقت ، هزاران نفر كه از اكناف عالم اسلام آمده‌اند سه شبانه‌روز يك‌جا جمعند . هركسى به سهولت درك مىكند كه اين‌جا جاى مناسبى براى تبليغات است ، هر پيامى كه بايد به سراسر دنياى اسلام برسد خوب است آن‌جا مطرح شود ، مخصوصا با وضع آن روز كه راديو ، تلويزيون ، روزنامه و وسايل ارتباط جمعى وجود نداشته است . وقتى عده‌اى بر يكى از اولاد پيغمبر گريه مىكنند قاعدتا همه سؤال خواهند كرد كه چرا گريه مىكنند ؟ بر هر مرده‌اى كه پس از گذشت سال‌ها ، آن همه گريه نمىكنند ، مگر به او ظلم شده است ؟ مگر كشته شده است ؟ چه كسى به او ظلم كرده ؟ چرا بر او ظلم شده است ؟ سؤال‌هاى فراوانى از اين قبيل مطرح مىشود . و اين همان حركت سياسى مبارزى بسيار دقيق و حساب شده است .

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 46 ، ص 220 .