آنان بر اين باورند كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله با على بن ابى طالب عليه السّلام در روز غدير خم بيعت كرد . يعقوبى روايت مىكند كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بعد از بازگشت خود از حجة الوداع در مكانى به نام غدير خم ، در هجدهم ذىحجه فرود آمد و در آن‌جا براى مردم خطبه خواند و دست على عليه السّلام را گرفت و فرمود : « هركس من مولاى اويم ، پس اين على مولاى اوست » ، « 1 » و سپس حضرت فرمود : « اى مردم ! من شما را ترك و به جايگاه ابدى سفر مىكنم و شما در حوض كوثر بر من وارد مىشويد و آن وقت من دربارهء ثقلين از شما مىپرسم . ببينيد كه پس از من با آن دو ثقل چگونه رفتار مىكنيد . مردم گفتند : اى رسول خدا ! آن دو ثقل كدامند ؟ فرمود : ثقل اكبر و آن كتاب خداست كه همچون طنابى است كه يك سوى آن در دست خدا و سوى ديگر آن در دست شماست ، به آن چنگ زنيد تا گمراه و دگرگون نشويد ، و [ ثقل ديگر ] عترت من است كه همان اهل بيت من مىباشند . » « 2 » و « 3 » بنابراين ، امامت نزد شيعيان اماميه ، عقيده‌اى دينى است ، نه امرى دنيوى يا امرى كه بنابر مصلحت باشد ، و ائمه‌اى كه متولى امر امامت مىشوند ، آن را از جانب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به دست مىآورند . بر اين اساس ، رسول خدا به على عليه السّلام وصيت كرد و على به حسن ، و حسن به حسين عليهما السّلام و هم‌چنين بود تا اين‌كه امر امامت به امام جعفر صادق عليه السّلام رسيد . بعد از آن حضرت ، بين شيعيان اثناعشرى و اسماعيلى در امر امامت اختلاف پيش آمد ؛ اسماعيليان امامت را براى اسماعيل ، و اماميه آن را براى امام موسى كاظم عليه السّلام و بعد از وى

--> - نكرده باشد ، به مرگ جاهليت مرده است . » ازاين‌رو ، ممكن نيست كه پيامبر باوجوداين‌كه تعيين امام ، مسلمانان را از اختلاف و تفرقه برحذر مىدارد ، از آن غفلت كرده باشد . ( محمد كاظمى قزوينى ، المناظرات ، ص 4 / حلّى ، الالفين ، ص 27 و 41 ) ( 1 ) . اين حديث را چندين بار امام احمد بن حنبل در مسند خود نقل مىكند . ( 2 ) . تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 125 / مسعودى ، التنبيه و الاشراف ، ص 255 . ( 3 ) . ملّا محمد باقر مجلسى نقل مىكند كه دليل توقف رسول خدا در غدير خم ، آيه‌اى از قرآن بود كه دربارهء لزوم نصب على بن ابى طالب به عنوان جانشين بعد از خود ، بر آن حضرت نازل شد . البته آيات از اين قبيل ، چندين بار بدون اين‌كه وقت ابلاغ را مشخص كند بر او نازل شده بود ، و پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله روز غدير خم را انتخاب كرد ؛ چون مىديد اگر مسلمانان از اين مكان عبور كنند ، متفرق مىشوند و هر قبيله‌اى به ناحيه‌اى مىرود . اما آنچه از قرآن بر او نازل شد اين آيه بود : « يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ . » ( مائده : 67 ) ( حياة القلوب ، ج 2 ، ص 339 )