تا به آن تو را تهنيت گوييم و نه خود را در نقمتى مىبينى تا تو را تسلّى دهيم . » منصور به او گفت : « بيا و هم‌صحبت ما شو ، تا شايد اصلاحمان كنى . » حضرت فرمود : « كسى كه طالب دنيا باشد ، تو را نصيحت نمىكند و كسى كه طالب آخرت باشد ، با تو هم‌صحبت نمىشود . » « 1 » پس از سركوبى قيام ابراهيم بن عبد اللّه در بصره و كشته شدنش ، منصور دستور داد تا بنى حسن را به عراق بياورند ، هم‌چنين امر كرد امام جعفر صادق عليه السّلام نيز همراهشان باشد . امام جعفر صادق عليه السّلام اين رويدادها را چنين نقل مىكند : « پس از اين‌كه ابراهيم بن عبد اللّه در باخمرى كشته شد ، ما از مدينه حركت كرديم و هيچ يك از افراد بالغ خاندان ما در مدينه باقى نماند و همگى به كوفه رفتيم و در آن شهر ، يك ماه مانديم و هر آن ، منتظر بوديم كه كشته شويم . روزى ربيع حاجب نزد ما آمده و گفت : " كجايند اين علويان ؟ دو نفر از مردان باتدبير و كياست خود را انتخاب كنيد تا نزد امير مؤمنان روند ! " ؛ پس من و حسن بن زيد نزد منصور رفتيم و چون مقابل او قرار گرفتيم به من گفت : " تويى كه علم غيب مىدانى ؟ " گفتم : " كسى جز خدا از غيب خبر ندارد " . منصور گفت : " تويى كه مردم برايت خراج مىآورند ؟ " گفتم : " اى امير مؤمنان ! خراج را تنها نزد شما مىآورند . " منصور گفت : " مىدانى براى چه شما را خواستم ؟ " گفتم : " نه " . گفت : " مىخواهم كه محله‌هاى شما را ويران كنم و دلهاتان را ترسان و لرزان سازم و . . . " . » به‌هرحال ، منصور از امام درگذشت و به او هداياى نفيسى داد و حضرت را به مدينه بازگرداند . « 2 » امام جعفر صادق عليه السّلام به مدينه بازگشت و در آن‌جا باقى ماندهء عمر شريفش را به امر علم و دين سپرى كرد . « 3 » وفات آن حضرت در سال 148 ق بود . « 4 » كتاب‌هاى شيعه ، منصور را متهم مىكنند كه فردى را ترغيب كرد تا دسيسه كند و انگور سم‌آلود به امام بدهد ، بنابراين ، حضرت درحالىكه مسموم بود ، از دنيا رفت . البته ما نمىتوانيم بر اين قول تأكيد

--> ( 1 ) . ابن خلكان ، وفيات الاعيان ، ص 112 - 113 . ( 2 ) . اصفهانى ، مقاتل الطالبيين ، ص 251 / شبلنجى ، نور الابصار ، ص 146 / ابن جوزى ، صفوة الصفوة ، ج 2 ، ص 97 . ( 3 ) . شهرستانى ، الملل و النحل ، ج 1 ، ص 95 . ( 4 ) . و آن دهمين سال خلافت منصور بود .