حتى بعضى در آن احساس تناقض كرده‌اند ، در مجموع يك حركت مستمر طولانى است كه از سال يازدهم هجرت شروع مىشود و 250 سال ادامه پيدا مىكند و به سال 260 كه سال شروع غيبت صغرى است خاتمه پيدا مىكند . اين بزرگواران يك واحدند ، يك شخصيتند ، شك نمىتوان كرد كه هدف و جهت آن‌ها يكى است . پس ما به جاى اينكه بياييم زندگى امام حسن مجتبى عليه السّلام را جدا و زندگى امام حسين عليه السّلام را جدا و زندگى امام سجاد عليه السّلام را جدا تحليل كنيم تا احيانا در دام اين اشتباه خطرناك بيفتيم كه سيرهء اين سه امام به خاطر اختلاف ظاهرى ، باهم متخالف و متعارضند ، بايد انسانى را فرض كنيم كه 250 سال عمر كرده و در سال يازدهم هجرت قدم در يك راهى گذاشته و تا سال 260 هجرى اين راه را طى كرده است . تمام حركات اين انسان بزرگ و معصوم با اين ديد قابل فهم و قابل توجيه خواهد بود . هر انسانى كه از عقل و حكمت برخوردار باشد ، ولو نه از عصمت ، در يك حركت بلندمدت ، تاكتيك‌ها و اختيارهاى موضعى خواهد داشت . گاهى ممكن است لازم بداند تند حركت كند و گاهى كند . گاهى حتى ممكن است به عقب‌نشينى حكيمانه دست بزند . اما همان عقب‌نشينى هم از نظر كسانى كه علم و حكمت او را و هدف‌دارى او را مىدانند يك حركت به جلو محسوب مىشود . با اين ديد ، زندگى امير المؤمنين عليه السّلام با زندگى امام مجتبى عليه السّلام با زندگى حضرت ابى عبد اللّه عليه السّلام با زندگى هشت امام ديگر تا سال 260 يك حركت مستمر است . اين را در آن سال بنده متوجه شدم و با اين ديد وارد زندگى اين بزرگواران شدم و هر چه پيش رفتم اين فكر تأييد شد . البته بحث در اين باب ، در گنجايش يك مجلس نيست و ليكن توجه به اين‌كه زندگى مستمر اين عزيزان معصوم و بزرگوار از اهل بيت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله با يك جهت‌گيرى سياسى همراه است ، قابل اين هست كه مورد يك بحث جداگانه قرار بگيرد و بنده امروز به اين مطلب خواهم پرداخت . در پيام سال گذشته اشاره كردم به مبارزهء حاد سياسى در زندگى ائمه و در زندگى امام هشتم عليه السّلام . امروز اين جمله را مايلم با شرح و تفصيل عرض كنم .