از آن‌جا فرار كند . او مردم مدينه را به تسليم شدن فراخواند و گفت : « اى مردمان مدينه ! خدا خون ما را بر يكديگر حرام كرده است ، پس بشتابيد به سوى امان ، هركس زير پرچم ما بيايد در امان است ، هركس كه داخل منزلش شود در امان است ، هركس كه به مسجد رود در امان است ، هركس كه سلاحش را بيندازد در امان است ، و هركه از مدينه خارج شود نيز در امان است ، بين ما و رقيبمان را خالى كنيد ، عاقبت كار يا با ما يا با او خواهد بود . » مردم مدينه در پاسخ ، زشت‌ترين دشنام‌ها و فحش‌ها را به او دادند و او آن روز برگشت . روز بعد دوباره آمد و مثل همان خطبه را خواند ، و باز هم او را فحش دادند . او نيز به اردوگاهش بازگشت . روز سوم ، همراه عده فراوانى از سواران مسلح از اردوگاه خارج گرديد و جنگ آغاز شد . « 1 » سپاه خراسان مردم مدينه را تيرباران كردند كه منجر به كشته و مجروح شدن بسيارى از ايشان شد . ترس بر مردم چيره شد و گروهى از آنان فرار كردند . نفس زكيه و يارانش استقامت ورزيدند و در جنگ و شجاعت و دليرى نمودند . در اين ميان ، عيسى بن موسى فرياد زد و دوباره به محمد نفس زكيه امان و وعده‌هاى بسيار داد ، اما محمد دعوت او را رد كرد و بر جنگ اصرار ورزيد ، و گفت : « نه ترس از شما باعث تمايل من به شما مىشود و نه طمعى دارم كه مايه نزديكىام به شما گردد . » در آن روز محمد شجاعتى بىنظير از خود نشان داد ، تا آن‌كه هفتاد نفر از دشمنانش را كشت . « 2 » محمد شمشير پيامبر ( ذو الفقار ) را حمايل كرده بود « 3 » و شعار مىداد « احد ، احد » كه اين شعار رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در جنگ حنين بود . « 4 »

--> ( 1 ) . تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 211 . ( 2 ) . همان . ( 3 ) . اصفهانى ، مقاتل الطالبيين ، ص 271 . چون نفس زكيه مرگ خود را نزديك ديد ، شمشير خود را به تاجرى كه به او چهارصد دينار بدهكار بود بخشيد و گفت : « اين شمشير را بگير ، به تحقيق كه آن را به احدى از خاندان ابو طالب عرضه نخواهى كرد مگر اين‌كه آن را از تو بخرند و حقّت را بدهند . » اين شمشير نزد تاجر بماند تا آن‌كه جعفر بن سليمان ، والى مدينه آن را از وى خريد ، و بعد از آن ، مهدى خليفه عباسى شمشير را از وى گرفت . ( تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 219 ) . ( 4 ) . همان ، ج 6 ، ص 213 / ابن قتيبه ، المعارف ، ص 164 .