خواند كه در آن خلافت عباسى را به معناى بازستاندن حق غصب شده بنى هاشم دانسته بود ، و اين ابيات را خواند : « اساس پادشاهى به دست بزرگ مردانى از بنى عباس پايدار شد . اين‌ها پس از نوميدى و گذشت زمان طولانى ، به خون‌خواهى هاشم برخاستند و كين خود گرفتند . » اين شاعر در ادامه ، براى ترغيب ابو العباس به انجام شدت عمل نسبت به امويان ، كشتگان بنى هاشم را از علويان و عباسيان به يادش آورد و اين اشعار را سرود : « به ياد آوريد كشته شدن حسين عليه السّلام و زيد را ، و نيز كشته ديگر را در كنار مهراس ، « 1 » آن كشته‌اى را هم كه در حرّان به دست غربت و فراموشى سپرده شده است از ياد مبريد . » « 2 » عباسيان فعال‌تر و كارآمدتر از پسر عموهاى علويشان بودند و برنامه‌اى دينى ، سياسى و اجتماعى تنظيم كردند كه ايشان را به قدرت رساند ، درحالىكه علويان بر اين اساس كه مسلمانان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و على بن ابى طالب عليه السّلام و فرزندانش را دوست دارند ، تنها به دعوت به خويش اكتفا كردند . ازاين‌رو ، عباسيان پيروز شدند و علويان و شيعيانشان شكست خوردند . « 3 » موضع خليفه عباسى نسبت به پيشوايان علوى علويان براى دست‌يابى به خلافت و گرفتن آن از خلفاى اموى ( طى سال‌هاى 40 - 132 ق ) مبارزه كردند ، و امويان نيز به مقابله و تعقيب و آزارشان پرداختند ، تا اين‌كه در اواخر عصر اموى به پنهان‌كارى و تقيّه و گوشه‌نشينى و تجارت و يا پرداختن به امور دين به جاى اشتغال به سياست و جنگ ، روى آوردند . « 4 » اما عموزادگان عباسيشان با برعهده گرفتن امر

--> ( 1 ) . مقصود شاعر از قتيل مهراس حمزة بن عبد المطلب است . مهراس چاه آبى بوده در كوه احد . و منظور از قتيل حران ، ابراهيم امام است كه به فرمان مروان حمار در آن‌جا حبس و كشته شد . » ( 2 ) . ابن طباطبا ، الفخرى فى الآداب السلطانيه ، ص 134 . شعر در خلال منازعه بين شيعه و خلفاى عباسى ، سلاحى برنده بود . شيعيان ، شاعرانى داشتند كه آراى خود را بيان مىكردند و مردم را به يارى حركات انقلابى شيعه فرامىخواندند . ( 3 ) . خربوطلى ، تاريخ العراق ، ص 229 . ( 4 ) . امام على زين العابدين و امام محمد باقر از منازعات سياسى دورى گزيدند و گوشه‌نشينى اختيار كردند و -