125 . زيانكارى 611 - توصيف زيانكار 1844 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : زيانكار كسى است كه از آباد كردن آخرت غافل ماند . 1845 پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه عمر خود را در طلب دنيا صرف كند در اين معامله زيان كرده و توفيق را از دست داده است . 612 - زيانكارى در دنيا و آخرت قرآن : « و از ميان مردم كسى است كه خدا را فقط در يك حال مىپرستد . اگر خيرى به او رسد دلش بدان آرام گيرد و اگر آزمايشى پيش آيد رخ برتابد ( دگرگون شود ) . در دنيا و آخرت زيان بيند و اين همان زيان آشكار است » . حديث : 1846 امام على عليه السلام - در پاسخ به اين سؤال كه : بدبخت بزرگ كيست ؟ - فرمود : مردى كه دنيا را به خاطر دنيا واگذارد و بدين سبب دنيا را از دست دهد و آخرت را زيان كند و مردى كه براى خودنمايى عبادت و كوشش كند و روزه بگيرد ؛ چنين كسى از لذتهاى دنيا محروم گشته و خود را به رنجى در افكنده است كه اگر براى خدا مىبود سزاوار پاداش او مىشد . 613 - زيانكارترين‌ها قرآن : « بگو : آيا به شما خبر دهيم زيانكارترين مردمان كيستند ؟ كسانى كه كوشش آنان در زندگى اين جهان هدر رفت و مىپندارند كه كار نيك مىكنند » . حديث : 1847 امام على عليه السلام : زيانكارترين مردم در داد و ستد و ناكامترينشان در سعى و تلاش مردى است كه تن خويش را در طلب مال بفرسايد امّا مقدرات با خواست او مساعدت نكند و آن گاه با دريغ و حسرت از دنيا رود و با وزر و بال آن به آخرت روى نهد .