« سيّد المسلمين » ، « سيّد المؤمنين » ، « يعسوب المؤمنين » ، « الأنزع البطين » ، « عمود الدين » ، « سيّد الشهداء » ، « سيّد العرب » ، « راية الهدى » ، « باب الهدى » ، « حَيدر » ، « المرتضى » ، « الولىّ » و « الوصىّ » . پيامبر با اين القاب به جايگاه والاى او در رهبرى ره مىنمود و براى آن زمينه‌سازى مىكرد ؛ لذا در ميان القاب على عليه السلام ، اين دو لقب از بقيه مشهورتر است : « أمير المؤمنين » و « وصىّ » . ح - سيما متون تاريخى و حديثى ، سيماى امام على عليه السلام را در هنگام ولادت و يا در كودكىاش به ما نشان نمىدهند و از اين رو ، آنچه در پى مىآيد ، سيما و اندام زيباى وى را در روزگار خلافتش ترسيم مىكند و در پرتو اين متون ، مىتوانيم ايشان را چنين توصيف كنيم : مردى ميانه بالا كه به كوتاهى و چاقى نزديك‌تر مىنمود . از خوش‌سيماترين مردم بود و رويش گويى ماه شب چهارده . پُرتبسّم ، گندمگونِ مايل به سبزه ، چشمانش سياه و درشت و اندكى خمار . موى جلوى سرش ريخته بود . گردنش گويى جام نقره بود . ريشش پُر پشت بود و موهاى سپيدش را رنگ نمىكرد . چهارشانه بود . كف دستانش زِبر ، و دست و مچ او محكم و سينه‌اش پهن بود . شكم داشت . مَفصل‌هايش سِتَبر ، ماهيچه‌هاى ساعد و ساق پايش ستبر و سرِ آنها باريك بود . چون راه مىرفت ، مىخراميد .