فصل اوّل : معناى حكمت قرآن « به هر كس كه خواهد ، حكمت دهد و هر كه حكمت يابد ، خيرى فراوان يافته است و جز خردمندان پند نگيرند » . « و به لقمان حكمت داديم كه شكر خدا به جاى آور و هر كه شكر كند ، براى خود شكر كرده و هر كه ناسپاسى كند ، خداوند بى نيازِ ستوده است » . « اين ( رهنمودها ) از جمله حكمتهايى است كه پروردگارت به تو وحى كرده است » . حديث 272 . امام صادق عليه السلام - در بيان سپاهيان خرد و نابخردى - : حكمت ( از سپاهيان خرد است ) و هوس ضد آن . 273 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله - درباره گفتار خداى متعال : « و هر كه حكمت يابد ، خيرى فراوان يافته است » - مى فرمايد : منظور قرآن است .