و آن گاه على ، خوب و مولاى شما كه يادشان اندوه‌هايم را بر مىانگيزاند . امام عليه السلام گريست و آن گاه فرمود : « هيچ كس نيست كه از ما ياد كند و يا ما نزد او ياد شويم و از چشمانش اشكى هر چند به كوچكىِ بال پشه جارى شود ، مگر اين كه خداوند در بهشت ، خانه‌اى برايش مىسازد و آن را حجابى ميان او و آتش قرار مىدهد » . هنگامى كه كلامم به اين جا رسيد : هر كس از مصيبتى كه به شما رسيد ، شادمان باشد يا روزى از همين اكنون ، شماتت كنندهء [ شما ] باشد شما پس از عزّت ، خوار شديد ، و من نتوانستم ستم را از خودم دفع كنم ، آن زمان كه مرا فرا گرفت . دست مرا گرفت و فرمود : « خداوندا ! گناهان گذشته و آيندهء كُمَيت را بيامرز » . و وقتى به اين گفته ام رسيدم كه : كِى حق در باره شما برپا مىشود ؟ كِى مهدى دومِ شما بر مىخيزد ؟ فرمود : « به زودى ، إن شاء اللَّه ! به زودى » . آن گاه فرمود : « اى ابو مُستَهِل « 1 » ! قائم ما ، نُهمين از نسل حسين عليه السلام است ؛ زيرا امامان پس از پيامبر خدا ، دوازده تن هستند و او ( دوازدهمى ) ، قائم است » . . . . « 2 »

--> ( 1 ) . كنيهء كميت است . ( 2 ) . كفاية الأثر : ص 248 ، بحار الأنوار : ج 36 ص 390 ح 2 . نيز ، براى ديدن همهء حديث ، ر . ك : همين دانش‌نامه : ج 8 ص 87 ح 1445 .