قاعدهء عقلانى « ما لا يدرك كلّه ، لا يترك كلّه ؛ آنچه نمىتوان به همه‌اش رسيد ، همه‌اش رها نمىشود » ، خوب است كه در اين جا هم به سزاى اعمالشان برسند و بخشى از مجازات خود را دريابند . بنا بر اين ، جا دارد كه به هنگام برپايى دولت عدل مهدوى عليه السلام ، بهترين‌ها و بدترين‌ها باز گردند تا خوبان از بدان ، انتقام كشند و در اقامهء عدالت ، مشاركت كنند و سينه‌هايشان را از داغ ظلم ، شفا دهند « 1 » و عزّت يابند و ايّام دولت حق را ببينند و از آن بهره‌مند گردند . 2 . تقويت اميد و آمادگى منتظران . فايدهء ديگر اعتقاد به رجعت ، ايجاد اميد و حركت در جمع مؤمنان براى آماده‌سازى خود است . اگر مؤمنان خالص ، امكان درك زمان دولت موعود حق را پيدا كنند ، همين ، مردمان را تشويق مىكند كه خود را مصداق چنان مؤمنانى بگردانند . همچنين اميدشان افزوده مىگردد و مىدانند زحماتى كه مىكشند ، در دنيا نيز ثمر خواهد داد . 3 . ايجاد فرصت عمل براى شمارى از نيكان . اولياى خدا و پيامبرانى كه در زندگى خود ، توفيق كامل يارى و نصرت حق را نيافتند و مردم ، آنها را تنها گذاشتند و نتوانستند ظرفيت‌هاى وجودى خود را آن چنان كه مىتوانستند ، متحقّق كنند ، اينك اين امكان را مىيابند كه به آن ظرفيت‌ها تحقّق بخشند و به كمال لايق خويش دست يابند . از اين ره‌گذر ، مردم جهان نيز بهره‌مند مىشوند . مؤمنان طراز اوّل نيز چنين حكمى دارند . آنان كه ظرفيت‌هاى بيشترى براى عمل در راه حق داشته‌اند ، امّا به دليل عمل سران كفر و نفاق ، از راه باز مانده‌اند ، جا دارد كه دوباره به زندگى باز گردند تا ضمن نصرت دولت حق ، خود به مراتبى برتر در سير إلى اللَّه دست يابند .

--> ( 1 ) . اين موضوع در احاديث متعدّدى بيان شده است ، از جمله در حديثى از امام رضا عليه السلام كه فرمود : « وَ تَوَدُّ النَّاس‌ُلَو كَانُوا أَحيَاءً وَ يَشفِى اللَّهُ صُدُورَ قَومٍ مُؤمِنِينَ ؛ دوست داشتند كه شايد در آن وقت زنده مىبودند ، فرا مىرسد ، و خداوند ، سينه‌هاى مردم باايمان را شفا مىدهد » . ( الغيبة ، طوسى : ص 440 ح 431 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 290 ح 28 ) .