سپس ، رو به قبله مىكنى و دو ركعت نماز مىگزارى كه در ركعت اوّل ، سورهء انبيا و در ركعت دوم ، سورهء حشر را مىخوانى و در قنوتش مىگويى : « خدايى جز خداى بردبارِ بزرگوار نيست . خدايى جز خداى والاى بزرگ نيست . خدايى جز خداوندِ مالك آسمان‌هاى هفتگانه و زمين‌هاى هفتگانه و آنچه در آنها و ميان آنهاست ، نيست ، بر خلاف دشمنانش و با انكار شريك گيرندگانش ، با اقرار به ربوبيّتش و خشوع در برابر عزّتش . اوّل است ، بدون آن كه اوّلى باشد ، و آخِر است ، بدون اين كه آخِرى باشد . با قدرتش بر همه آشكار است و نهان‌تر از هر چيز است ، با دانش و لطافتش . خِردها بر ژرفاى بزرگىاش آگاه نمىشوند و وهم‌ها ، حقيقتِ چيستىاش را در نمىيابند و جان‌ها ، چگونگى معانى او را تصوّر نمىنمايند . بر درون‌ها ، آگاه است و به باطن‌ها ، شناسا . چشم‌هاى خيانتكار را مىشناسد و پنهانكارىهاى سينه‌ها را مىداند . خدايا ! تو را بر تصديقم نسبت به فرستاده‌ات و ايمانم به او و آگاهىام به منزلتش ، گواه مىگيرم . گواهى مىدهم كه او ، پيامبرى است كه حكمت ، به فضلش زبان گشوده است و پيامبران ، به او بشارت داده‌اند و به اقرار به آنچه آورده ، فرا خوانده‌اند و به تصديق او ، ترغيب كرده‌اند ؛ و [ دليل اين همه ، ] سخن خداى متعال است كه : « او را كه نزد خود ، در تورات و انجيل ، مكتوب مىيابند . ايشان را امر به معروف و نهى از منكر مىكند و پاكىها را بر ايشان ، حلال ، و خبيث‌ها را بر ايشان ، حرام مىنمايد و سنگينى و بندهايى را كه بر ايشان بود ، از آنان بر مىدارد » . پس بر محمّد ، فرستاده‌ات به سوى انس و جن و سَرور پيامبران برگزيده ، و بر برادر و پسرعمويش - كه هيچ گاه و چشم بر هم زدنى ، به تو شرك نورزيدند - ، درود فرست ، و نيز بر فاطمهء زهرا ، سَرور زنان جهانيان ، و بر دو سَرور جوانان بهشتى ، حسن و حسين ؛ درودى ماندگار و جاودان ، به عدد قطره‌هاى ريز باران و به