مرگش . « 1 » 2 / 13 : زهرى 791 . زهرى مىگويد كه : به شدّت در پى اين امر بودم تا آن جا كه مال قابل توجّهى در راه آن ، هزينه كردم و به عَمرى ( نايب دوم ) رسيدم و به خدمت و ملازمت او مشغول و سپس صاحب الزمان عليه السلام را از او جويا شدم . به من گفت : راهى به آن نيست و من سر تسليم فرود آوردم . او پس از آن به من گفت : فردا صبح بيا . من [ فردا ] حاضر شدم و عَمرى همراه جوانى از من استقبال كرد كه از زيباروترين مردم و خوش‌بوترين آنها و در زىّ بازرگانان بود و در آستينش ، چيزى مانند آنچه بازرگانان دارند ، داشت . هنگامى كه به او نگريستم ، به عَمرى نزديك شدم . او به من اشاره‌اى كرد و من به آن جوان نزديك شدم و سؤال‌هايم را پرسيدم و او به همهء آنها پاسخ داد . سپس رفت تا به خانه وارد شد و آن ، خانهء مجلّل و بزرگى نبود . عَمرى گفت : اگر مىخواهى سؤال كنى ، بپرس كه او را پس از اين نمىبينى ! من رفتم تا بپرسم ؛ ولى نشنيد و به درون خانه رفت و بيش از اين با من نفرمود كه : « ملعون است ، ملعون ، كسى كه نماز عشا را تا آن جا به تأخير اندازد كه همهء ستاره‌ها پديدار و انبوه شوند ! « 2 » ملعون است كسى كه نماز صبح را تا آن جا به تأخير اندازد كه ستاره‌ها ناپديد شوند » و به درون خانه رفت . « 3 »

--> ( 1 ) . الغيبة ، طوسى : ص 248 ح 218 ، كشف الغمّة : ج 3 ص 289 ، الخرائج و الجرائح : ج 1 ص 460 ح 5 ( با عبارت مشابه ) ، السلطان المفرِّج عن أهل الإيمان : ص 54 ح 9 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 51 ح 36 . ( 2 ) . به احتمال فراوان ، در اين جا مقصود ، نماز مغرب است و عشا به معناى غروب است و يا راوى اشتباه گزارش‌كرده ؛ زيرا آغاز وقت فضيلت عشاء ، فراگير شدن كامل شب ، يعنى همان پيدا شدن همهء ستاره‌هاست . در اين باره ، ر . ك : كتاب من لا يحضره الفقيه : ج 1 ص 220 ، تهذيب الأحكام : ج 2 ص 33 و 254 ح 41 ، و ص 257 ح 61 ، م . ( 3 ) . الغيبة ، طوسى : ص 271 ح 236 ، الاحتجاج : ج 2 ص 557 ح 350 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 15 ح 13 .