فصل دوم : ديدار كنندگان امام در دوران غيبت صغرا 2 / 1 : ابراهيم بن ادريس 776 . ابراهيم بن ادريس « 1 » مىگويد : امام عليه السلام را پس از درگذشت امام عسكرى عليه السلام ديدم كه جوانى بالغ و رشيد شده بود و دست و سرش را بوسيدم . « 2 » 2 / 2 : ابراهيم بن عبده نيشابورى و خادم او 777 . شيخ مفيد « 3 » با سندش از زنى صالح - كه خادم ابراهيم بن عبده

--> ( 1 ) . ابراهيم بن ادريس قمى ، از ياران امام هادى عليه السلام و از راويان قمى است كه از سوى رجال‌شناسان شيعه و اهل‌سنّت ، به راستى و درستى توصيف شده است ( ر . ك : رجال الطوسى : ص 383 ش 5638 ، رجال البرقى : ص 59 ، قاموس الرجال : ج 1 ص 152 ش 55 ) . ( 2 ) . الكافى : ج 1 ص 331 ح 8 ، الغيبة ، طوسى : 268 ح 232 ، الإرشاد : ج 2 ص 353 ، إعلام الورى : ج 2 ص 220 ، كشف الغمّة : ج 3 ص 240 . ( 3 ) . شيخ مفيد ، محمّد بن محمّد بن نعمان با كنيهء ابو عبد اللَّه و مشهور به « ابن معلّم » ، از بزرگ‌ترين متكلّمان اماميه‌و در روزگار خود مرجع و بزرگ اماميه بوده است . نجاشى در توصيف او گفته است : بزرگ و استاد ماست . خدا از او راضى باشد . فضلش در فقه ، كلام ، روايت ، مورد اطمينان بودن و دانش ، مشهورتر از آن است كه به وصف آيد . او نزديك به دويست كتاب بزرگ و كوچك دارد و فهرست كتاب‌هاى او معروف است . ولادت او در سال 336 يا 338 ق و وفات او در سال 413 ق بوده است ( رجال النجاشى : ج 2 ص 327 ش 1068 ، الفهرست ، طوسى : ص 238 ش 711 ، خلاصة الأقوال : ص 147 ش 45 ) .