بر شدّت آن افزوده مىشود و به درازا مىكشد . امامان عليهم السلام بر دو قسمتى بودن غيبت امام عصر عليه السلام تأكيد كرده و بخش اوّل را « غيبت قصير » و بخش دوم را « غيبت طويل » خوانده‌اند . « 1 » نكته اين جاست كه غيبت نخست ، 69 سال و به اندازهء عمر طبيعى يك انسان بوده است . از اين رو ، امامان عليهم السلام براى رفع شبههء وفات امام عصر عليه السلام در پايان اين مدّت ، چندين بار بر عدم وفات امام تا ظهور و خروج و اصلاح دنيا و آكندن آن از عدل و داد پس از فراگيرى ظلم و جور ، پاى فشرده‌اند . امام عصر عليه السلام خود نيز در پايان دورهء غيبت صغرا ، خطاب به آخرين نايب خاصّ خود ( على بن محمّد سمرى ) ، به وقوع غيبت دوم و به درازا كشيدن اين دوران ، آگاهى داده است . « 2 » طولانى شدن غيبت نيز در بسيارى از احاديث امامان عليهم السلام گوشزد و به آن ، تصريح شده است . « 3 » تعبير امامان از دورهء غيبت با عنوان « فترت » و تنظير آن به « فترت پيامبران » مىتواند ناظر به طولانى بودن آن باشد . « 4 » 3 . تبيين آسيب‌هاى روزگار غيبت بخش مهمّى از پيشگويىهاى امامان عليهم السلام ، براى آماده‌سازى جهت رويارويى با پيشامدهاى سخت روزگار غيبت است و بخش مهمّى از تمهيدات ، به اين منظور صورت گرفته كه شيعه در دوران غيبت نلغزد و امامت را از ياد نبرد .

--> ( 1 ) . ر . ك : ص 127 ( دو غيبت كوتاه و بلند دارد ) . نيز ، ر . ك : الغيبة ، نعمانى : ص 171 ح 3 وص 172 ح 6 و 7 و ص 173 ح 8 و 9 . ( 2 ) . ر . ك : ص 398 ح 657 . ( 3 ) . ر . ك : ص 104 ح 507 و ص 113 ( خبر دادن امام باقر عليه السلام از غيبت امام مهدى عليه السلام ) و ص 125 ( غيبتىطولانى دارد و . . . ) . ( 4 ) . الكافى : ج 1 ص 341 ح 21 .