و يك تن ترديد مىكرد ؛ امّا پس از آن كه بيرون مىآمديم ، نُه نفر ، دوستى با او را موجب تقرّب به خداوند مىدانستند و يك نفر چيزى نمىگفت ؛ زيرا فضايل صحابه را كه نقل مىكرديم ، همپاى ما مىآمد و آنچه را ما نقل نمىكرديم ، به خاطر خوبىاش ، از زبان او مىنوشتيم . « 1 » 653 . الغيبة ، طوسى - با سندش به نقل از ابو عبد اللَّه بن غالب ، پدر يا عموى همسر ابو الحسن بن ابى طيّب - : من كسى عاقل‌تر از شيخ ابو القاسم حسين بن روح نديده‌ام . يادم مىآيد روزى در خانهء ابن بشار « 2 » بوديم او نزد خليفه ( المقتدر باللَّه ) و مادرش جايگاه والايى داشت و عموم مردم نيز او را بزرگ مىداشتند و شيخ ابو القاسم نيز از سر تقيّه و هراس ، در مجلس وى حضور مىيافت . به ياد دارم كه دو تن با هم مناظره مىكردند . يكى از آنها ادّعا مىكرد كه برترين مردم پس از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، اوّل ابو بكر است ، سپس عمر و پس از او على ، و ديگرى مىگفت : على از عمر ، برتر است ، و كلام ميان آنها بالا گرفت . ابو القاسم گفت : آنچه اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله بر آن اتّفاق كرده‌اند ، تقديم صدّيق و پس از او فاروق و آن گاه عثمان ذو النورين و سپس علىّ وصى است . محدّثان نيز بر اين عقيده اند و صحيح نزد ما نيز همين است . حاضران در مجلس از اين گفته در شگفت ماندند و عموم حاضران ، او را بر بالاى سرشان نشاندند و دعا در حقّ او و طعنه به كسانى كه او را متّهم به رافضى بودن مىكردند ، فراوان شد ؛ امّا من خنده‌ام گرفت و پيوسته خود را نگاه داشتم و جلوى خنده‌ام را گرفتم . و آستينم را روى دهانم گذاشتم تا مبادا رسوايى به بار آورم و آن گاه از مجلس بيرون پريدم . شيخ ابو القاسم مرا ديد و متوجّه شد و چون به خانه‌ام رسيدم و جاى گرفتم ، ديدم در مىزنند . بدون فاصله در را باز كردم . ديدم شيخ ابو القاسم حسين بن روح است كه سوار بر استرش ، از مجلس ، مستقيم و بدون آن كه به خانه‌اش برود ، خود را به من رسانده است . او به من گفت : اى ابو عبد اللَّه ! خداوند ، تأييدت كند ! چرا خنديدى ؟ مىخواستى به من

--> ( 1 ) . الغيبة ، طوسى : ص 386 ح 349 ، بحار الأنوار : ج 51 ص 357 . ( 2 ) . متن حديث از اين جا تا يك سطر ، تصحيفاتى دارد ، مانند « بشار » به جاى « يسار » و « السيّدة » به جاى « السيّد » كه در نسخه‌هاى ديگر كتاب الغيبة آمده و مطابق همان‌ها نيز ترجمه شده است . ( م )