مرا گرفت و مرا پشت كوفه برد . زمانى كه به بيابان رسيديم ، نفسى كشيد و فرمود : « اى كميل ! اين دل‌ها پيمانه‌هايى هستند و بهترين آنها ، پرگنجايش‌ترين آنهاست . . . . بارخدايا ! آرى ، زمين از كسى كه حجّت خدا را بر پا دارد ، خالى نمىماند ، خواه آشكار و علنى ، يا بيمناك و گم‌نام ، تا مبادا حجّت‌هاى خدا و برهان‌هاى روشن او از ميان برود ؛ امّا آنان چند نفر و كجايند ؟ به خدا سوگند ، آنان جمعيتى اندك اند ، و در عين حال ، جايگاهى بلند [ در پشگاه خدا ] دارند . خداوند با آنان حجّت‌هاى خود و نشان‌هاى روشنش را نگه مىدارد ، تا آنها را به همانندهاى خودشان بسپارند و در دل‌هاى همسان‌هاى خود بكارند . دانايى به حقيقت امور ، به آنان هجوم آورده و آنها با روح يقين در آميخته‌اند ، و آنچه ناز پروردگان ، سخت ديده‌اند ، آنها آسان پذيرفته‌اند ، و آنان به آنچه نادانان از آن وحشت دارند ، مأنوس‌اند . آنها با تنشان در زمين و همراه آن هستند ؛ امّا روحشان به برترين جايگاه ، پيوسته است . اى كميل ! آنان خليفه‌هاى خدا در زمين او هستند و دعوت كنندگان به دينش . وه كه چه اشتياقى به ديدنشان دارم . از خداوند براى خودم و شما طلب آمرزش مىكنم » . « 1 » 593 . كمال الدين - با سندش به نقل از عبد الرحمان بن جُندب ، در بيان گفتارى طولانى از امام على عليه السلام به كميل بن زياد - : فرمود : « صد البتّه ، زمين از وجود كسى كه حجّت

--> ( 1 ) . كمال الدين : ص 290 ح 2 ، نهج البلاغة : حكمت 147 ، تحف العقول : ص 170 ، نزهة الناظر : ص 57 ح 40 ، بحار الأنوار : ج 23 ص 45 ح 91 . نيز ، ر . ك : همين دانش‌نامه : ج 5 ص 410 ح 1003 .