خروج الإمام لا محالة خارج * يقوم على اسم اللَّه و البركات وضع الرضا عليه السلام يده على رأسه و تواضع قائماً و دعا له بالفرج . « 1 » موقعى كه دعبل ، قصيدهء معروفش را براى امام رضا عليه السلام خواند ، هنگامى كه به نام امام زمان عليه السلام رسيد ، در قول او كه : ظهور امامى كه به ناچار قيام خواهد كرد ، حتمى است او به نام خدا و بركات او قيام خواهد كرد . امام رضا عليه السلام با تواضع ايستاد و دستش را بر سرش نهاد و براى فَرَج امام زمان عليه السلام دعا فرمود . گزارش دوم ، حديثى است كه كتاب إلزام الناصب « 2 » از كتاب تنزيه الخاطر نقل كرده و متن آن ، اين است : سئل الصادق عليه السلام عن سبب القيام عند ذكر لفظ القائم من ألقاب الحجّة . قال : لأنّ له غيبة طولانية و من شدّة الرأفة إلى أحبّته ينظر إلى كلّ من يذكره بهذا اللقب المشعر بدولته و الحسرة بغربته و من تعظيمه أن يقوم العبد الخاضع لصاحبه عند نظر المولى الجليل إليه بعينه الشريفة فليقم وليطلب من اللَّه جلّ ذكره تعجيل فرجه . « 3 » از امام صادق عليه السلام در بارهء علّت ايستادن هنگام ياد شدن نام « قائم » - كه از القاب حجّت است - ، سؤال شد . فرمود : « زيرا او غيبتى طولانى دارد و از بسيارى محبّت و رأفت نسبت به دوستان خود ، بر هر يك از آنان كه او را با اين لقب بخواند ، نظر مىكند ؛ چرا كه اين نام ، يادآور شُكوه دولت او و افسوسى بر غربتش خواهد بود . و از رسوم ادب ، اين است كه غلام به هنگام نظر انداختن مولاى بزرگوار خود به او بايستد و خضوع كند و از خداوند ، فَرَج ( ظهور ) او را تمنّا دارد » .

--> ( 1 ) . تنقيح المقال : ج 1 ص 418 ، قاموس الرجال : ج 4 ص 290 . ( 2 ) . تأليف شده در قرن 13 ق . ( 3 ) . الزام الناصب : ج 1 ص 242 .